به گزارش خبرگزاری بیکینگ، افزایش استفاده از پهپادهای ارزان‌قیمت در میدان‌های نبرد، یکی از چالش‌های تازه سامانه‌های پدافند هوایی است. شلیک یک موشک زمین‌به‌هوا برای نابودی پهپادی کم‌هزینه، ممکن است از نظر اقتصادی به‌صرفه نباشد. همین مسئله باعث شده ارتش‌ها به توسعه و استفاده از پهپادهای رهگیر روی بیاورند؛ پرنده‌های بدون سرنشینی که برای تعقیب و انهدام پهپادهای مهاجم طراحی شده‌اند.
مزیت اصلی این سامانه‌ها، هزینه کمتر و امکان استفاده در برابر حملات پرتعداد است. برخی پهپادهای رهگیر با برخورد مستقیم به هدف آن را نابود می‌کنند و برخی دیگر از کلاهک یا سازوکارهای انهدام استفاده می‌کنند. بهره‌گیری از هوش مصنوعی، بینایی ماشین و سامانه‌های ناوبری نیز می‌تواند امکان شناسایی و تعقیب اهداف را با دخالت انسانی کمتر فراهم کند.
با این حال، پهپادهای رهگیر محدودیت‌هایی دارند. سرعت و برد آن‌ها معمولاً برای مقابله با جنگنده‌ها، موشک‌های کروز و اهداف پرسرعت کافی نیست؛ درحالی‌که موشک‌های زمین‌به‌هوا برای درگیری در بردهای بیشتر و مقابله با تهدیدهای پیچیده‌تر طراحی شده‌اند.
به همین دلیل، آینده پدافند هوایی احتمالاً نه در حذف موشک‌ها، بلکه در ترکیب آن‌ها با پهپادهای رهگیر، توپ‌های ضدهوایی، جنگ الکترونیک و دیگر سامانه‌های دفاعی رقم خواهد خورد.
برای مطالعه ادامه این مقاله، اینجا کلیک کنید.
