این فناوری با نام «ماژول نوری فوق‌فشردهٔ قابل‌اتصال» طراحی شده و ظرفیت انتقال دادهٔ آن به ۱۲٫۸ ترابیت بر ثانیه می‌رسد.
این ماژول برای مراکز پردازشی بزرگ و آموزش مدل‌های هوش مصنوعی ساخته می‌شود؛ محیط‌هایی که هزاران پردازنده باید حجم عظیمی از داده‌ها را جابه‌جا کنند. بر اساس اعلام شرکت‌ها، این فناوری در مقایسه با ماژول‌های کنونی، حدود ۳۰ درصد بهره‌وری انرژی بیشتری دارد.
طرح اولیه از ۱۶ مسیر ارتباطی دوطرفه بهره می‌برد که هرکدام داده‌ها را با سرعت ۴۰۰ گیگابیت بر ثانیه منتقل می‌کنند. به این ترتیب، افزایش تعداد مسیرها و سرعت انتقال، تراکم پهنای باند را چهار برابر می‌کند.
گفتنی است این طراحی می‌تواند اتصال سامانه‌های پردازشی بیشتر را از طریق زیرساخت‌های موجود امکان‌پذیر کند و نیاز به تجهیزات شبکهٔ اضافی را کاهش دهد.
همچنین، ساختار اتصال جدید برای حفظ کیفیت سیگنال و کاهش فرسایش اتصالات در نظر گرفته شده است.
این ماژول توانایی دفع گرمایی تا ۱۰۰ وات را بدون نیاز به مدار خنک‌کنندهٔ جداگانه درون فرستنده‌ـ‌گیرنده خواهد داشت. به گفتهٔ شرکت‌ها، طراحی ماژولار نیز امکان ارتقای تجهیزات شبکه را بدون تغییر اساسی در شیوهٔ نصب و نگهداری فراهم می‌کند.
شرکت‌های تی‌ای کانکتیویتی و آمفنول نیز در توسعهٔ اتصالات و قطعات این فناوری مشارکت دارند.
بااین‌حال، هنوز زمان عرضهٔ تجاری، قیمت و نتایج آزمون‌های مستقل اعلام نشده است؛ بنابراین، ارقام مربوط به سرعت و بهره‌وری انرژی فعلاً اهداف طراحی محسوب می‌شوند.
