ساخت اولین «بمب سیاه‌چاله‌ای» روی زمین، نظریه قدیمی فیزیکدانان را تأیید کرد

اگر یک چیز باشد که سیاه‌چاله‌ها به آن معروف باشند، گرانش سیری‌ناپذیر و گریزناپذیر آن‌ها است. ماده‌ای که وارد سیاه‌چاله می‌شود، دیگر راه بازگشتی ندارد. تا جایی که می‌دانیم، این موضوع تا پشت «افق رویداد» صادق است؛ اما احتمالاً می‌توان از فضای پیرامون یک سیاه‌چاله چیزی استخراج کرد. همان‌گونه که «راجر پنروز» در سال ۱۹۷۱ پیشنهاد داد، انرژی چرخشی بسیار نیرومند سیاه‌چاله‌ای در حال چرخش می‌تواند برای تقویت انرژی ذرات مجاور به کار رود.

سپس، «یاکوف زلدوویچ»، فیزیکدان بلاروسی نشان داد که برای مشاهده پدیده‌ی «انتقال و تقویت انرژی ذرات مجاور توسط جرمی چرخان» به سیاه‌چاله واقعی نیازی نیست. او نتیجه گرفت که یک جسم متقارن محوری (مانند استوانه) که درون محفظه تشدید (رزونانس) در حال چرخش باشد، می‌تواند همین نوع انتقال و تقویت انرژی را هرچند در مقیاسی بسیار کوچک‌تر، پدید آورد.

در ادامه، پژوهش‌های دیگر توسط فیزیکدانان «ویلیام پرس» و «سائول توکولسکی» نشان دادند که اگر این سامانه به‌طور کامل درون یک آینه محصور شود، یک چرخه بازخورد مثبت ایجاد می‌شود که انرژی را تا جایی تقویت می‌کند که از سامانه به شکل انفجاری خارج شود.