پرهای قوی اما سبک، زیبا و دارای ساختار پیچیده و پر از جزئیات از پیچیده‌ترین افزونه‌های پوستی به شمار می‌روند که در مهره‌داران به تکامل رسیدند. با اینکه انسان از دوران ماقبل‌تاریخ با پرها سرو کار داشته است، هنوز چیزهایی زیادی را درباره‌ی آن‌ها نمی‌دانیم. بر اساس پژوهشی جدید، برخی از اولین حیوانات پردار، مثل خزنده‌ها پوستی فلس‌دار داشتند.به دنبال معرفی اولین دایناسور پردار به نام چینی‌خزنده‌بال (Sinosauropteryx) در سال ۱۹۹۶، بسیاری از اکتشافات چشم‌اندازهای جالبی از تکامل پرها را به تصویر کشیدند.اکنون می‌دانیم که بسیاری از دایناسورها و خویشاوندان پرنده‌شان یعنی پتروسورها پر داشتند. پرها در گذشته شکل‌های متنوع‌تری داشتند؛ برای مثال پرهای روبان‌مانند با نوک گسترش‌یافته در دایناسورها و پرنده‌های منقرض‌شده دیده شده‌اند، اما در پرندگان کنونی وجود ندارند. تنها برخی انواع پرهای باستانی به پرندگان امروزی به ارث رسیده‌اند.دیرینه‌زیست‌شناس‌ها همچنین آموخته‌اند که پرهای آغازین برای پرواز ساخته نشده‌اند. فسیل پرهای آغازین دارای ساختارهای ساده و توزیع‌های پراکنده‌ای روی بدن بودند؛ به‌طوری‌که احتمالا برای نمایش یا ادراک لمسی به کار می‌رفتند. فسیل‌های پتروسورها نشان می‌دهند احتمالا پرها در تنظیم گرما و الگوسازی رنگی نقش داشته‌اند.بیشتر بخوانیدربات دایناسور راز تکامل بال‌های پرندگان را آشکار می‌کند20 بهمن 02مطالعه ‘4پرهای زینتی باستانی تنها بخشی از داستان تکامل پرها را روایت می‌کنند. بقیه‌ی داستان را باید در پوست جستجو کرد. پوست پرندگان کنونی نرم است و بر خلاف پوست فلس‌دار خزندگان، برای پشتیبانی، کنترل، رشد و رنگ‌آمیزی پرها ساخته شده است.
مجله خبری بیکینگ
