وقتی به ستاره‌ها خیره می‌شوید، همان صورت‌های فلکی را می‌بینید که یونانیان باستان و حتی اجداد شکارچی‌گردآورنده‌مان می‌دیدند؛ اما این پرده‌ی منقوش همواره در حال تغییر است، چرا که ستاره‌هایی به‌صورت پیوسته متولد می‌شوند و می‌میرند. درواقع سرنوشت خورشید ما هم در حدود ۵ میلیارد سال آینده همین خواهد بود؛ اما آسمان شب دقیقا با چه سرعتی تغییر می‌کند و در کهکشان ما، راه شیری هر سال چه تعداد ستاره می‌میرند؟به گفته‌ی جیمز دی بوزر، دانشمند مؤسسه‌ی جستجوی هوش فرازمینی (SETI)، پاسخ به پرسش فوق اندکی پیچیده است. در ابتدا باید دید منظور از مرگ ستاره چیست. ستاره‌ها توپ‌های عظیم از گاز داغ هستند که به واسطه‌ی فرآیند همجوشی هسته‌ای که هیدروژن را داخل هسته به هلیوم تبدیل می‌کند، به عمر خود ادامه می‌دهند. ستاره‌ها زمانی می‌میرند که این همجوشی هسته‌ای متوقف شود. این اتفاق بر اساس جرم ستاره به دو شیوه رخ می‌دهد.برای ستاره‌های کم‌جرم، فرآیند همجوشی هسته‌ای با تبدیل تمام هیدروژن موجود در هسته به هلیوم به پایان می‌رسد. بدون وجود گرما و فشار رو به بیرون همجوشی، ستاره‌ها دچار فروپاشی می‌شوند. در طول این فرآیند فشار هسته به قدری شدید می‌شود که هلیوم باقی‌مانده نیز به کربن تبدیل می‌شود و انرژی آزاد می‌کند. در این مرحله که غول سرخ نامیده می‌شود جو خارجی ستاره منبسط می‌شود و به رنگ قرمز تمایل پیدا می‌کند.
مجله خبری بیکینگ
