گوشی‌های هوشمند دیگر صرفاً منتظر دریافت دستور از کاربران نیستند. این دستگاه‌ها با تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از نحوه استفاده روزمره، می‌توانند عادت‌های تکرارشونده را تشخیص دهند و بر اساس آن‌ها، اقدامات احتمالی بعدی را پیش‌بینی کنند.
برای مثال، ممکن است تلفن در ساعت مشخصی از روز باز کردن یک برنامه را پیشنهاد دهد، پیش از درخواست کاربر مسیر معمول رفت‌وآمد به محل کار را نمایش دهد یا انجام کاری مرتبط با برنامه روزانه را یادآوری کند. این قابلیت‌ها حاصل پیشرفت هوش مصنوعی و فناوری یادگیری ماشینی هستند.
گوشی هوشمند چگونه عادت‌های شما را شناسایی می‌کند؟
فناوری یادگیری ماشینی با بررسی مجموعه‌ای از شاخص‌ها، الگوهای استفاده از تلفن را تحلیل می‌کند. زمان باز کردن برنامه‌ها، وب‌سایت‌هایی که کاربر مرتباً به آن‌ها مراجعه می‌کند، مسیرهای رفت‌وآمد میان خانه و محل کار و زمان گوش دادن به موسیقی یا تماشای ویدئو، از جمله این اطلاعات هستند.
سیستم همچنین می‌تواند تفاوت رفتار کاربر در روزهای کاری و تعطیلات را تشخیص دهد. برای نمونه، اگر فرد هر روز صبح برنامه اخبار را باز کند یا پیش از رفتن به محل کار سراغ نقشه برود، تلفن به‌تدریج این رفتارهای تکراری را شناسایی می‌کند.
هرچه این الگوها در طول زمان تکرار شوند، پیش‌بینی‌های دستگاه درباره زمان و موقعیت انجام فعالیت‌ها دقیق‌تر خواهد شد.
پیش‌بینی نیازها پیش از درخواست کاربر
گوشی‌های هوشمند جدید با استفاده از مدل‌های هوش مصنوعی، شرایط فعلی را با رفتارهای گذشته مقایسه می‌کنند تا احتمال نیاز بعدی کاربر را تشخیص دهند.
برای مثال، اگر فرد هنگام ورزش همیشه از یک برنامه پخش موسیقی استفاده کند، تلفن ممکن است پس از رسیدن او به محل تمرین، یک فهرست پخش مناسب پیشنهاد دهد.
همچنین اگر کاربر هر روز صبح در ساعت مشخصی برنامه مسیریابی را باز کند، دستگاه می‌تواند پیش از درخواست او، وضعیت ترافیک و زمان تقریبی رسیدن به مقصد را نمایش دهد.
دستیارهای هوشمند نیز قادرند پاسخ‌های پیشنهادی برای پیام‌ها ارائه کنند، قرارهای مهم را تنظیم کنند و درباره رویدادهای روزانه یادآوری بفرستند. البته این قابلیت‌ها به معنای آگاهی تلفن از آینده نیست؛ بلکه دستگاه با محاسبه احتمالات بر اساس رفتارهای قبلی و اطلاعات فعلی، درباره نیازهای احتمالی کاربر تصمیم می‌گیرد.
نقش حسگرهای تلفن در شناخت رفتار کاربران
تحلیل رفتار کاربران فقط به اطلاعات برنامه‌ها محدود نمی‌شود. گوشی‌های هوشمند می‌توانند از حسگرهایی مانند GPS، شتاب‌سنج، ژیروسکوپ و حسگرهای حرکتی نیز برای تشخیص فعالیت افراد استفاده کنند.
این اطلاعات به دستگاه کمک می‌کنند میان فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی، رانندگی یا توقف در یک مکان تفاوت قائل شود. برای مثال، تلفن می‌تواند تشخیص دهد که کاربر به یکی از مکان‌هایی رسیده است که معمولاً به آن مراجعه می‌کند یا فعالیت بدنی او با رفت‌وآمد روزانه تفاوت دارد.
البته نوع داده‌های قابل استفاده به سیستم‌عامل، برنامه‌های نصب‌شده و مجوزهایی بستگی دارد که کاربر در اختیار آن‌ها قرار داده است.
آیا اطلاعات کاربران به اینترنت ارسال می‌شود؟
با پیشرفت پردازنده‌های موبایلی، بخشی از فرایندهای تحلیل و پیش‌بینی اکنون مستقیماً روی خود دستگاه انجام می‌شود. این فناوری که «هوش مصنوعی روی دستگاه» نام دارد، امکان پردازش برخی اطلاعات را بدون ارسال کامل آن‌ها به سرورهای خارجی فراهم می‌کند.
پردازش محلی می‌تواند سرعت پاسخ‌گویی را افزایش دهد، وابستگی به اینترنت را کاهش دهد و در صورت مدیریت صحیح داده‌ها، به حفظ حریم خصوصی کمک کند.
بااین‌حال، همه قابلیت‌های هوش مصنوعی به‌صورت محلی اجرا نمی‌شوند و برخی سرویس‌ها همچنان برای پردازش اطلاعات به زیرساخت‌های ابری وابسته‌اند. بنابراین، استفاده از هوش مصنوعی لزوماً به معنای باقی ماندن تمام اطلاعات شخصی در تلفن نیست.
حریم خصوصی؛ چالش مهم تلفن‌های هوشمند هوشمندتر
شناخت مداوم عادت‌های روزانه می‌تواند اطلاعات حساسی درباره زندگی افراد آشکار کند. الگوهای استفاده از تلفن ممکن است زمان خواب و کار، مسیرهای رفت‌وآمد و حتی محل سکونت کاربران را مشخص کنند؛ اطلاعاتی که در صورت جمع‌آوری نامناسب یا سوءاستفاده، خطراتی برای حریم خصوصی به همراه خواهند داشت.
به همین دلیل، بررسی مجوزهای برنامه‌ها، محدود کردن دسترسی غیرضروری به موقعیت مکانی و بازبینی تنظیمات مربوط به تبلیغات و فعالیت‌های کاربری اهمیت زیادی دارد. کاربران باید بدانند هر برنامه چه اطلاعاتی جمع‌آوری می‌کند و این داده‌ها چگونه مورد استفاده قرار می‌گیرند.
آینده؛ دستیاری که یک قدم جلوتر از شما حرکت می‌کند
با گسترش هوش مصنوعی مولد و دستیارهای دیجیتال، انتظار می‌رود گوشی‌های هوشمند از اجرای صرف دستورات فراتر بروند و نقش فعال‌تری در مدیریت امور روزانه ایفا کنند.
در آینده، این دستگاه‌ها ممکن است بتوانند قرارهای ملاقات را هماهنگ کنند، اطلاعات موردنیاز جلسات را از پیش آماده سازند، مسیرهای مناسب سفر را پیشنهاد دهند و وظایف مهم را در زمان مناسب یادآوری کنند.
بااین‌حال، موفقیت این تحول فقط به دقت پیش‌بینی‌ها وابسته نیست؛ شرکت‌های فناوری باید بتوانند میان سهولت استفاده، امنیت اطلاعات و حفظ حریم خصوصی کاربران تعادل برقرار کنند.
در چنین شرایطی، تلفن هوشمند آینده دیگر صرفاً دستگاهی برای اجرای درخواست‌ها نخواهد بود، بلکه به دستیاری دیجیتال تبدیل می‌شود که با شناخت عادت‌های کاربران، تلاش می‌کند نیازهای احتمالی آن‌ها را پیش از مطرح شدن، تشخیص دهد.