به نوشتهٔ کانورسیشن، این ادعا تا حدی پشتوانهٔ علمی دارد، زیرا انقباض و انبساط عضلات به حرکت لنف کمک می‌کند. با این حال، هنوز شواهدی وجود ندارد که نشان دهد پیاده‌روی لنفاوی برای افراد سالم مؤثرتر از پیاده‌روی معمولی است.
دستگاه لنفاوی شبکه‌ای از رگ‌ها، بافت‌ها و اندام‌ها است که در کنار دستگاه گردش خون فعالیت می‌کند. مایعات مدام از رگ‌های خونی کوچک وارد بافت‌های اطراف سلول‌ها می‌شوند و وظیفهٔ اصلی دستگاه لنفاوی جمع‌آوری مایعات و پروتئین‌های اضافی و بازگرداندن آن‌ها به جریان خون است.
این دستگاه همچنین با جذب چربی‌های غذایی و ویتامین‌های محلول در چربی از رودهٔ کوچک، به گوارش کمک می‌کند. رگ‌های لنفاوی روده با میکروبیوم و دستگاه ایمنی ارتباط دارند و در حفظ سلامت روده و تنظیم التهاب نقش ایفا می‌کنند. دستگاه لنفاوی همچنین سلول‌های ایمنی را از طریق رگ‌ها و گره‌های لنفاوی جابه‌جا می‌کند.
برخلاف دستگاه گردش خون، دستگاه لنفاوی پمپ مرکزی بزرگی مانند قلب ندارد. لنف مایعی شفاف یا زرد کم‌رنگ است و از چند طریق حرکت می‌کند: انقباض مستقل رگ‌های لنفاوی، تغییر فشار ناشی از تنفس، و انقباض و انبساط عضلات اسکلتی.
عضلات هنگام انقباض به رگ‌های خونی و لنفاوی اطراف فشار وارد می‌کنند و همراه دریچه‌های یک‌طرفهٔ این رگ‌ها، مایعات را به جلو و به‌ویژه در پاها برخلاف نیروی جاذبه به بالا هدایت می‌کنند.
قلب دوم بدن
عضلات ساق پا از مهم‌ترین عوامل کمک‌کننده به بازگشت خون به قلب‌اند. با هر قدم، این عضلات منقبض و منبسط می‌شوند و خون سیاهرگ‌ها را به‌سوی قلب هدایت می‌کنند. به همین دلیل، گاهی از عضلات ساق پا به‌عنوان «قلب دوم» یاد می‌شود.
این عملکرد به ساق پا یا پیاده‌روی محدود نیست. فعالیت بدنی با انقباض عضلات اسکلتی دست‌ها، پاها و تنه نیز به جریان لنف کمک می‌کند.
تنفس هم نقش مهمی دارد. دیافراگم، عضلهٔ اصلی تنفس، با هر دم و بازدم فشار در قفسهٔ سینه و شکم را تغییر می‌دهد. تنفس عمیق دیافراگمی تغییر فشار را افزایش می‌دهد و به حرکت خون و لنف از بخش‌های پایینی بدن به‌سوی قفسهٔ سینه کمک می‌کند. تغییر فشار اطراف اندام‌های گوارشی همچنین می‌تواند حرکت غذا در روده را تسهیل کند.
بنابراین، حرکت بیشتر دست‌ها، تنفس عمیق‌تر و به‌کارگیری عضلات بیشتر هنگام پیاده‌روی از نظر فیزیولوژیکی توجیه دارد، اما شواهدی وجود ندارد که ترکیب خاص این حرکات آثار ویژه‌ای بر سم‌زدایی، چربی‌سوزی یا تقویت ایمنی داشته باشد.
ورزش از روش‌های مدیریت ورم لنفاوی نیز محسوب می‌شود، عارضه‌ای که تخلیهٔ ناکافی مایع لنف باعث تورم می‌شود. تمرین‌های انقباضی عضلات، ازجمله پیاده‌روی، می‌توانند به تخلیهٔ لنف کمک کنند.
فعالیت‌هایی مانند بالا رفتن از پله، رقص، شنا، باغبانی، دویدن و تمرین‌های قدرتی نیز با انقباض‌های مکرر عضلات همراه‌اند. حتی برخاستن پس از نشستن طولانی عضلات غیرفعال را به حرکت درمی‌آورد.
فعالیت منظم عضلات علاوه بر کمک به گردش لنف، قدرت و عملکرد جسمانی را حفظ می‌کند و برای سلامت قلبی‌عروقی، سوخت‌وساز و سلامت روان مفید است. این فعالیت‌ها در بلندمدت توان جسمانی را افزایش می‌دهند و خطر آسیب‌دیدگی، بیماری و ضعف جسمانی را کمتر می‌کنند.
