چرا تکامل اغلب اوقات به سود حیوانات کوچک است؟
چرا تکامل اغلب اوقات به سود حیوانات کوچک است؟
از دید تکاملی «کوچک» زیبا است. بزرگترین دایناسورها، پتروسورها و پستانداران شاید شگفتانگیز به نظر برسند، اما تعداد این جانوران غولپیکر بسیار کمتر از باکتریهای میکروسکوپی، جلبکهای تکسلولی و قارچها است. این موجودات زنده کوچک بسیار باستانی و انعطافپذیر هستند.اولین شواهد ظهور موجودات زندهی تک سلولی به حدود ۳٫۸ میلیارد سال پیش، در فاصلهی اندکی پس از شکلگیری زمین بازمیگردد. در آن زمان زمین به اندازهی کافی برای ظهور حیات زیستی سرد شده بود. حیوانات چند سلولی در فاصلهی کمتر از یک میلیارد سال گسترش یافتند و پس از نیممیلیارد سال حیوانات بزرگتر و پیچیدهتر پدید آمدند. سیاره زمین در بخش زیادی از تاریخش، مملو از موجودات زندهای بود که قطر آنها از تار موی انسان بیشتر نبود.حیوانات بزرگ معمولا زمان بیشتری را برای رشد و بلوغ نیاز دارند، بنابراین تولیدمثلشان آهستهتر است. بااینکه زمان تولید برای موشها (مدت زمان لازم برای رشد یک نوزاد و زایمان آن) به ۱۲ هفته میرسد، این بازه برای فیلها ۲۵ سال است.
مجله خبری بیکینگ
