پیام محرمانه ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم سرانجام به کمک هوش مصنوعی رمزگشایی شد

پیام‌های رمزگذاری‌شده‌ی ماشین انیگما (Enigma) در دوران جنگ جهانی دوم، همواره یکی از جذاب‌ترین و دشوارترین چالش‌های تاریخ رمزنگاری به شمار رفته‌اند. با وجود پیشرفت ابزارهای تحلیل داده، برخی از این اسناد به دلیل فرسودگی دست‌نوشته‌ها و پیچیدگی تنظیمات ماشین، بیش از دو دهه در آرشیوهای مدرن دست‌نخورده و ناخوانا باقی مانده بودند.

بر اساس جزئیات منتشرشده از سوی کارتر لِفن، تحلیلگر بلومبرگ، مدل هوش مصنوعی GPT-6 Astra موفق شد متن یک پیام رادیویی نظامی متعلق به ۱۰ جولای ۱۹۴۱ (۱۹ تیر ۱۳۲۰) را بازسازی کند. آن سند تاریخی که با شناسه‌ی MVUEH شناخته می‌شود و شامل ۸۲ نویسه‌ی رمزگذاری‌شده است، از سال ۲۰۰۵ در آرشیو معتبر کریپتوسلار (CryptoCellar) بدون پاسخ باقی مانده بود و دو کلید روزانه‌ی شناخته‌شده‌ی همان تاریخ نیز نتوانسته بودند قفل را باز کنند.

پژوهشگران برای شکستن رمز پیام، از سرنخ موجود در پیامی دیگر با شناسه‌ی SIPVX که در سال ۲۰۱۷ رمزگشایی شده بود بهره بردند. تکرار دوگانه‌ی واژه‌ی روزنو (Rosenow) در آن سند، فرضیه‌ی وجود عبارت ۱۴ حرفی ROSENOWROSENOW را به عنوان یک «کریپ» یا حدس متنی تقویت کرد تا فضای جستجوی کلیدها محدودتر شود.

مدل هوش مصنوعی با هدایت پژوهشگران، برنامه‌های تخصصی تحلیل رمز را به زبان‌های پایتون و سی‌پلاس‌پلاس توسعه داد و شبیه‌ساز کاملی از سازوکار فیزیکی انیگما ایجاد کرد. در طول این فرآیند، حدود ۴٫۲۹ میلیارد حالت مختلف از موقعیت متن فرضی و پارامترهای روتورها بررسی شد و سپس ۱۴٫۸ میلیون کلید فیزیکی در برابر سربرگ پیام مورد ارزیابی قرار گرفت. در نهایت، چیدمان روتورهای II-V-III، تنظیمات حلقه‌ی H-M-F، موقعیت اولیه‌ی R-W-D و ۱۰ اتصال برد جابه‌جایی شناسایی شدند. متن نهایی چنین بود: «لطفاً مسیر حرکت را مشخص کنید. من در رزنوف هستم، رزنوف. فوراً ازطریق رادیو پاسخ دهید.»

خوانش متن نشان می‌دهد فرستنده‌ی پیام خواستار دریافت اطلاعات درباره‌ی ادامه‌ی مسیر حرکتی شده، موقعیت خود را در منطقه‌ی روزنو اعلام کرده و خواهان پاسخ فوری رادیویی بوده است. محققان امضای انتهای نامه را به‌صورت احتمالی واشبوش (Waschbusch) خوانده‌اند.

فرود ویرود، پژوهشگر برجسته‌ی انیگما و مدیر آرشیو کریپتوسلار، صحت کلیدهای به‌دست‌آمده را رسما تأیید کرد. او خاطرنشان می‌کند خطاهای موجود در دست‌نویس اولیه‌ی سند و جابه‌جایی نامتعارف روتور چپ در اواخر متن، دلیل اصلی ناکامی تلاش‌های گذشته در رمزگشایی سند بوده‌اند.

محققان تأکید می‌کنند این دستاورد به معنای شکستن بنیادین الگوریتم انیگما نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی توانایی خیره‌کننده‌ی عامل‌های هوشمند در ترکیب تحلیل اسناد خطی، نوشتن کدهای رمزگشایی و پردازش موازی میلیون‌ها احتمال در زمانی حدود ۱۰ ساعت کار مستقیم است؛ قابلیتی که افق‌های تازه‌ای را پیش روی واکاوی اسناد تاریخی مبهم باز می‌کند.

به نظر شما هوش مصنوعی تا چه حد می‌تواند رازهای سربه‌مهر تاریخ باستان و جنگ‌ها را برملا کند؟