به گزارش بیکینگ، کار ساخت «پرنده شکاری» در سال ۱۹۹۲ در شرکت مک‌دانل داگلاس آغاز شد و پس از ادغام این شرکت با بوئینگ در سال ۱۹۹۷، ادامه یافت. نخستین پرواز آن در سال ۱۹۹۶ انجام شد و برنامه آزمایش تا سال ۱۹۹۹ ادامه داشت. این هواپیما در سال ۲۰۰۲ به‌طور عمومی معرفی شد.
پرنده شکاری بیش از هر چیز برای آزمایش فناوری پنهان‌کاری راداری و روش‌های کم‌هزینه‌تر طراحی و ساخت هواپیما ساخته شده بود. شکل نامتعارف بدنه، نبود دم متعارف و طراحی ویژه ورودی هوای موتور، همگی در راستای کاهش بازتاب امواج راداری قرار داشتند.
بر اساس گزارش «19fortyfive»، در این پروژه، مهندسان به‌جای اتکا به روش‌های پرهزینه، از مواد کامپوزیتی و قطعات موجود در بازار نیز استفاده کردند. ارابه فرود هواپیما از بیچ‌کینگ‌ایر گرفته شده بود و صندلی پرتاب‌شونده خلبان به هواپیمای AV-8B هریر تعلق داشت. این رویکرد بخشی از تلاش برای ساده‌تر کردن ساخت نمونه‌های آزمایشی بود.
پرنده شکاری هواپیمایی کوچک و نسبتا کند بود. طول آن حدود ۱۴٫۲ متر و فاصله دو سر بال‌هایش حدود ۶٫۹ متر بود. حداکثر سرعت اعلام‌شده برای آن نزدیک به ۴۸۲ کیلومتر بر ساعت و سقف پروازش حدود ۶۱۰۰ متر بود. این مشخصات با ماموریت سنجش ویژگی‌های پنهان‌کاری تناسب داشت.
این هواپیما در مجموع ۳۸ پرواز آزمایشی انجام داد. تجربه‌های حاصل از برنامه در پروژه‌های بعدی بوئینگ، از جمله هواپیمای آزمایشی بدون سرنشین X-45A، مورد استفاده قرار گرفتند.
امروز پرنده شکاری در موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده در دیتونِ اوهایو به نمایش گذاشته شده است. یادگاری از پروژه‌ای که ماموریتش نه جنگیدن، بلکه آزمودن مرزهای طراحی هواپیما بود.
۵۸۵۸
