به گزارش بیکینگ، به نقل از گجت‌نیوز، در سال ۱۹۸۱، نیروی هوایی آمریکا برنامه جنگنده تاکتیکی پیشرفته (ATF) را با الزامات بسیار جاه‌طلبانه آغاز کرد. این الزامات شامل استفاده از مواد کامپوزیت و آلیاژهای سبک، فناوری پنهان‌کار، سامانه‌های پیشرفته اویونیک و کنترل پرواز، و قابلیت سوپرکروز (پرواز پایدار در سرعت ۱.۴ تا ۱.۵ ماخ بدون پس‌سوز) بود. لاکهید مارتین با طرح F-۲۲ رپتور قرارداد را برنده شد، اما دستیابی به این فناوری‌های جدید با هزینه‌های اولیه گزافی همراه بود:
- ۳۲.۴ میلیارد دلار برای تحقیق و توسعه (ساخت کامپوزیت‌ها، آلیاژهای سبک، اویونیک، سامانه‌های کنترل پرواز، فناوری پنهان‌کار و موتور سوپرکروز).
- ۳۴.۲ میلیارد دلار برای تامین مواد و ساخت هواپیما.
- ۶۷۶ میلیون دلار برای ساخت آشیانه‌های با کنترل آب و هوا، زیرساخت‌های خط پرواز، تاسیسات ذخیره‌سازی مهمات و آموزش خلبان.
مجموع این هزینه‌ها به ۶۷.۳ میلیارد دلار می‌رسید. اگر سفارش اولیه ۷۵۰ فروند رپتور حفظ می‌شد، هزینه هر جنگنده با احتساب تحقیق و توسعه و زیرساخت‌ها، حدود ۹۰ میلیون دلار برآورد می‌شد. این قیمت، اگرچه ارزان نبود، اما برای هواپیمایی با قابلیت‌های F-۲۲ منطقی به نظر می‌رسید.
فروپاشی شوروی، کاهش تولید و افزایش خیره‌کننده قیمت F-۲۲ رپتور
با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، هدف اولیه جنگنده F-۲۲ رپتور که مقابله با جت‌های پیشرفته شوروی بود، از بین رفت. اگرچه فاز تحقیق و توسعه در سال ۱۹۹۰ به پایان رسیده بود، اما نیاز به ۷۵۰ فروند F-۲۲ دیگر توجیه نداشت. این موضوع منجر به «مرگ تدریجی» برنامه رپتور از طریق کاهش‌های متعدد در بودجه شد:
- در سال ۱۹۹۳، تعداد هواپیماهای توسعه‌ای از ۱۱ به ۹ فروند کاهش یافت.
- در سال ۱۹۹۶، نسخه آموزشی دو سرنشین F-۲۲B و ۴ مدل پیش‌تولید لغو شدند.
- بررسی چهارساله دفاعی پنتاگون در سال ۱۹۹۷، ناوگان را به ۳۳۹ فروند تقلیل داد.
- در سال ۲۰۰۱، کنگره این تعداد را باز هم به ۲۲۷ رپتور کاهش داد و سقف بودجه را ۷۷ میلیارد دلار تعیین کرد.
- در سال ۲۰۰۴، پنتاگون آن را به ۱۷۹ فروند رساند، که پس از مذاکرات به ۱۸۳ فروند اصلاح شد.
- در نهایت، در سال ۲۰۰۹ و پس از کش‌وقوس‌های فراوان، تعداد نهایی جنگنده‌های F-۲۲ رپتور تولیدی به ۱۹۵ فروند رسید که از سفارش اولیه ۷۵۰ فروندی بسیار کمتر بود.
۵۸۵۸
