ویروسهای پوست ناجی احتمالی ما در برابر نور خورشید هستند
ویروسهای پوست ناجی احتمالی ما در برابر نور خورشید هستند
پوست انسان ممکن است در نبرد مداوم خود با نور خورشید، متحدان میکروسکوپی غیرمنتظرهای داشته باشد. اشعه فرابنفش (UV) با آسیبرساندن به دیانای سلولها، خطر سرطان پوست را افزایش میدهد. اما براساس پژوهشی که در مجلهی کنسر سل منتشر شده، ویروسهایی به نام پاپیلومای انسانی بتا (Beta HPVs) که بهطور طبیعی روی پوست انسان وجود دارند، میتوانند با شناسایی سلولهای جهشیافته و فعالسازی سیستم ایمنی، از پیشرفت سرطان جلوگیری کنند.بهگزارش ساینس، ایدهی توانایی ویروسها در شناسایی سلولهای مستعد سرطان پوست، موضوعی جذاب و نوآورانه است. تیم فنتون، زیستشناس سرطان از دانشگاه ساوتهمپتون، میگوید: «نتایج جالب و جنجالبرانگیز پژوهش تازه ممکن است توجه بیشتری را به تاثیرات بالقوهی مفید ویروسهای انسانی جلب کند.» بااینحال، فنتون و دیگر پژوهشگران تأکید کردهاند که برای تأیید یافتهها در انسان به مطالعات بیشتری نیاز است.تاکنون بیش از ۲۰۰ نوع ویروس پاپیلومای انسانی شناسایی شده است. بعضی از این ویروسها، مانند ویروس پاپیلومای آلفا، غشاهای مخاطی مانند گلو و دهانهی رحم را آلوده میکنند و میتوانند به سرطان منجر شوند. در بسیاری از کشورها، واکسیناسیون کودکان برای مبارزه با این ویروسها انجام میشود. اما ویروس پاپیلومای بتا که پوست را آلوده میکند، در افرادی با سیستم ایمنی سالم معمولاً بدون علامت باقی میماند. بااینحال، افرادی که از داروهای سرکوبکننده سیستم ایمنی استفاده میکنند، بیشتر مستعد ابتلا به زگیلهای ناشی از این ویروسها و نوعی سرطان پوست به نام «کارسینوم سلول سنگفرشی» هستند.ویروس پاپیلومای بتا در افرادی با سیستم ایمنی سالم بدون علامت استنقش ویروسهای پاپیلومای بتا در سرطان پوست همیشه در میان دانشمندان موردبحث بوده است. برخی پژوهشها نشان دادهاند که این ویروسها ممکن است در مقابله با سرطان به بدن کمک کنند. در سال ۲۰۱۹، دکتر شادمهر دمهری، دانشمند و دانشیار گروه پوست در بیمارستان دانشگاه ماساچوست و همکارانش دریافتند موشهایی که به نوعی ویروس مشابه به نام «MmuPV1» آلوده شده بودند، در برابر سرطان پوست ناشی از اشعه فرابنفش مقاومت بیشتری داشتند.اما در پژوهش اخیر، اثر محافظتی ویروس بیشازپیش مورد بررسی قرار گرفت. پژوهشگران موشهای بیمو را با ویروس MmuPV1 آلوده کردند و سپس، موشهای آلوده و گروه کنترل را برای چندین ماه در معرض فرابنفش قرار دادند. هر دو گروه جهشهایی را در سلولهای پوست نشان دادند، از جمله در ژن پی۵۳ که مسئول کنترل تقسیم و مرگ سلولی است. ازدستدادن این ژن، منجر به تشکیل سلولهای جهشیافتهای شد که میتوانند به سرطان تبدیل شوند. اما موشهای آلوده به MmuPV1 تودههای کوچکتری از این سلولها داشتند که نشاندهندهی نقش احتمالی ویروس در مهار سلولهای آسیبدیده است.تحلیلهای دقیقتر نشان داد که در محل سلولهای جهشیافته در پوست موشهای آلوده، تعداد بیشتری از سلولهای ایمنی فعال شده بودند. همچنین، مشخص شد که ویروس در سلولهای آسیبدیده سریعتر تکثیر میشود و تکثیر نیز تحریک سیستم ایمنی و در نهایت، حذف سلولهای جهشیافته را بهدنبال دارد. تیم فنتون توضیح میدهد: «ویروس مانند چراغ هشدار فانوس دریایی عمل میکند و میگوید سلول، عملکرد پی۵۳ خود را از دست داده و ممکن است سرطانی شود.»
