نتیجه مطالعه ۱۰ ساله در ژاپن: بیماری لثه خطر زوال عقل را افزایش می‌دهد

سلامت دهان شاید فراتر از آنچه تصور می‌کنیم با سلامت مغز ارتباط داشته باشد. مطالعه‌‌ای بلندمدت در ژاپن نشان می‌دهد افرادی که با مشکلاتی مانند خونریزی لثه یا تحلیل لثه مواجه هستند، در سال‌های بعد بیشتر در معرض ابتلا به زوال عقل و به‌طور خاص بیماری آلزایمر قرار دارند.

پژوهشگران در مطالعه جدید، وضعیت سلامت دهان و عملکرد عصبی نزدیک به ۱۴۰۰ بزرگسال ژاپنی را به مدت ۱۰ سال بررسی کردند. نتایج نشان داد افرادی که بیشترین میزان خونریزی لثه را داشتند، در مقایسه با افرادی که کمترین خونریزی را تجربه می‌کردند، ۵۶ درصد بیشتر به زوال عقل از هر نوع مبتلا شدند. خطر ابتلا به آلزایمر در همین گروه نیز ۶۱ درصد بیشتر بود.

به گزارش ساینس‌آلرت، پژوهشگران علاوه‌بر خونریزی لثه، نشانه‌های دیگری مانند تحلیل لثه و فاصله‌ی میان دندان و لثه را نیز بررسی کردند. افرادی که شدیدترین عقب‌رفتگی لثه را داشتند، ۵۹ درصد بیشتر در معرض ابتلا به زوال عقل از هر نوع بودند. همچنین کسانی که فاصله‌ی عمیق‌تری میان دندان و لثه داشتند، ۷۲ درصد بیشتر احتمال داشت به زوال عقل مبتلا شوند.

خونریزی لثه و ایجاد فاصله میان لثه و دندان معمولاً نشانه‌ی التهاب فعال در بافت‌های اطراف دندان هستند. دانشمندان احتمال می‌دهند التهاب مزمن ناشی از این مشکلات بتواند در فرایندهایی نقش داشته باشد که به آسیب‌های عصبی مرتبط با زوال عقل منجر می‌شوند.

یکی از توضیح‌های مطرح‌شده این است که التهاب طولانی‌مدت در بدن ممکن است به سد خونی-مغزی آسیب بزند. این سد مانند فیلتری محافظ عمل می‌کند و اجازه نمی‌دهد بسیاری از مواد موجود در خون وارد مغز شوند. اگر عملکرد آن مختل شود، مواد التهابی می‌توانند وارد بافت مغز شوند و التهاب عصبی ایجاد کنند.

پژوهشگران احتمال دیگری را هم بررسی می‌کنند: نقش مستقیم میکروب‌های دهان. در برخی آزمایش‌ها روی موش‌ها، عفونت‌های دهانی باعث شدند نوعی باکتری از دهان به مغز راه پیدا کند. این اتفاق با افزایش تولید پروتئین‌هایی همراه بود که معمولاً با بیماری آلزایمر ارتباط دارند.

البته چنین یافته‌هایی هنوز به معنای وجود همین مسیر در انسان نیستند و پژوهش‌های بیشتری برای بررسی آن لازم است. پژوهشگران تأکید می‌کنند که سلامت دهان یکی از عوامل احتمالی مرتبط با زوال عقل است و هنوز مشخص نیست کدام بخش از مشکلات دهانی بیشترین نقش را در این ارتباط دارد.

پژوهش در ژورنال Journal of Clinical Periodontology منتشر شده است،