شاید وحشت کنید اگر بفهمید آدامس از چه ساخته شده است!

دیوید جونز، کارشناس میکروپلاستیک‌ها در دانشگاه پورتسموث انگلستان در یادداشتی برای وب‌سایت کانورسیشن، فاش کرده که بیشتر آدامس‌های امروزی حاوی انواع لاستیک‌های مصنوعی مبتنی بر نفت هستند؛ موادی شبیه به آنچه در تولید لاستیک خودرو استفاده می‌شود. این ترکیبات نه‌تنها وارد بدن ما می‌شوند، بلکه پس از دور انداخته شدن، محیط‌زیست را نیز آلوده می‌کنند.

شرکت ریگلی، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان آدامس در جهان، ترکیبات دقیق محصولات خود را فاش نمی‌کند. این شرکت در توضیحاتی که درمورد برنامه بهداشت دهان خود ارائه داده، تنها به این نکته اشاره کرده است که پایه مصنوعی آدامس، تمام مواد را با هم ترکیب می‌کند تا بافتی نرم و صاف ایجاد شود.

در سال ۲۰۱۴، تجزیه‌وتحلیل شیمیایی پژوهشگران دانشگاه آرکانزاس، چیزی را که ریگلی و سایر تولیدکنندگان آدامس از افشای آن خودداری می‌کنند، فاش کرد: اینکه آدامس‌ها ممکن است شامل مواد مختلفی ازجمله استایرن بوتادین (که در تولید لاستیک‌ها استفاده می‌شود)، پلی‌اتیلن (که در تولید کیسه‌های پلاستیکی به‌کار می‌رود) و پلی‌وینیل استات (که بیشتر به چسب چوب معروف است) باشد.

جونز می‌گوید وقتی افراد متوجه می‌شوند که در واقع مشغول جویدن توده‌ای از پلاستیک انعطاف‌پذیر هستند، شوکه می‌شوند و حس تنفر پیدا می‌کنند. بیشتر تولیدکنندگان به‌طور دقیق مشخص نمی‌کنند آدامس‌های تولیدی آن‌ها از چه چیزی تشکیل شده است و با ذکر «پایه آدامس» در لیست مواد اولیه از ذکر جزئیات طفره می‌روند.

گرچه آمار دقیقی درباره میزان تولید آدامس در هر سال وجود ندارد، کارشناسان تخمین می‌زنند حدود ۱٫۷۴ تریلیون تکه آدامس در سال تولید می‌شود. جونز دریافته است بیشتر تکه‌های آدامس حدود ۱٫۴ گرم وزن دارند. بر‌این‌اساس، هر سال تقریباً ۲٫۴  میلیون تن آدامس تولید می‌شود. از کل وزن آدامس‌های تولیدشده در هر سال، حدود یک‌سوم آن را پایه مصنوعی تشکیل می‌دهد که حاوی مواد شیمیایی زیادی است که هر سال وارد دهان‌ و پس از جویده‌شدن وارد محیط زیست می‌شود.

وقتی آدامس‌ها به‌عنوان زباله در مکان‌های عمومی رها می‌شوند، به دلیل اینکه تمیزکردنشان دشوار و زمان‌بر است، اغلب مدت زیادی روی پیاده‌روها، زیر صندلی‌ها، میزها و نیمکت‌ها باقی می‌مانند. درنهایت، آدامس‌ها تجزیه و به میکروپلاستیک تبدیل می‌شوند؛ اما این فرایند ممکن است ده‌ها سال طول بکشد.

هرچند برخی از شرکت‌ها کمپین‌هایی برای کمک به دفع درست زباله‌های آدامس راه‌اندازی کرده‌اند، طبق نظر جونز، کمک مالی این شرکت‌ها به پاکسازی محیط زیست مشابه این است که تولیدکنندگان پلاستیک بخواهند برای جمع‌آوری زباله‌ها و کیسه‌های زباله در برنامه‌های پاکسازی سواحل که توسط داوطلبان انجام می‌شود، پول پرداخت کنند. جونز معتقد است این کمک‌ها اثری ندارد، زیرا شرکت‌ها درنهایت به تولید محصولات آسیب‌زننده به محیط زیست ادامه می‌دهند.

کمک‌های مالی یا کمپین‌هایی که برای پاکسازی آدامس‌ها انجام می‌شود، مشکل اصلی را حل نمی‌کنند. مشکل اصلی این است که مواد غیرآلی و سمی (که ممکن است برای سلامت مضر باشند) اجازه دارند در محصول غذایی (مثل آدامس) گنجانده شوند.

نمی‌توان به‌طور دقیق گفت آدامس چقدر در ایجاد مشکل آلودگی میکروپلاستیک‌ها نقش دارد، اما این موضوع به ما یادآوری می‌کند که آلودگی پلاستیکی از منابع غیرمعمول زیادی ناشی می‌شود که اغلب به آن‌ها توجه نمی‌کنیم. جونز نتیجه‌گیری می‌کند: «آلودگی ناشی از آدامس شکل دیگر از آلودگی پلاستیکی است.»