سلاح‌های هسته‌ای مدرن چقدر ویرانگرتر از بمب‌های انداخته‌شده روی ژاپن هستند؟

سه سال طول کشید تا در قالب پروژه منهتن بمب هسته‌ای ساخته شود و فاصله بین نخستین آزمایش انفجار هسته‌ای و استفاده از  سلاح هسته‌ای در جنگ چند هفته بیشتر نشد. اکنون، در آستانه‌ی هشتادمین سالگرد بمباران هیروشیما و ناگاساکی، سلاح‌های هسته‌ای دستخوش چه تحولاتی شده‌اند؟

در سال ۱۹۴۵، ایالات متحده دو بمب اتمی روی ژاپن انداخت. نخستین بمب، با نام رمز «پسر کوچک»، در ششم اوت ۱۹۴۵ روی هیروشیما انداخته شد. سه روز بعد، ایالات متحده دومین بمب به نام «مرد چاق» را برفراز ناگاساکی منفجر کرد. دو بمب یادشده، با قدرتی معادل تقریبا ۱۵ و ۲۱ کیلوتن (معادل ۱۵ هزار و ۲۱ هزار تن تی‌ان‌تی) موجب ویرانی گسترده شدند و جان بیش از ۱۰۰ هزار نفر را گرفتند.

پس از پایان جنگ جهانی دوم، آمریکا به آزمایش سلاح‌های هسته‌ای ادامه داد. این آزمایش‌ها ابتدا در فضای باز در مناطقی مانند جزایر مارشال در اقیانوس آرام و ایالت نوادا انجام می‌شدند. بعدها، به دلایل ایمنی و برای کاهش پیامدهای زیست‌محیطی، بسیاری از این آزمایش‌ها به صورت زیرزمینی انجام شدند.

اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیا، فرانسه، چین، هند، پاکستان و کره شمالی نیز سلاح‌های هسته‌ای خود را آزمایش کردند. از زمان نخستین توسعه سلاح‌های هسته‌ای، مجموع آزمایش‌های هسته‌ای از دو هزار  مورد فراتر رفته است و ۵۲۸ آزمایش از آن‌ها در فضای باز انجام شده‌اند. آزمایش‌های بالای زمین نیروی تخریبی بیش از ۴۰۰ هزار کیلوتن معادل تی‌ان‌تی داشتند. آزمایش‌های هسته‌ای، به‌ویژه آزمایش‌های جوی، خسارات بسیار گسترده‌ای به زمین و جوامعی که در معرض نیروی انفجاری و تشعشعات آن قرار داشتند، وارد کردند؛ اما اطلاعات لازم برای افزایش پیچیدگی و پیشرفت طراحی سلاح‌های هسته‌ای را فراهم کردند.