در سال‌های اخیر، اخترشناسان پدیده‌ای غیرعادی را بررسی کرده‌اند: ستارگان ظاهرا ناپدید می‌شوند و سرنخ‌های کمی درباره‌ی اینکه چگونه از دید ما پنهان شده‌اند، به‌جا می‌گذارند.در سال ۲۰۱۹، پروژه‌ای به نام «محو و ظهور منابع درطول یک قرن مشاهدات» (VASCO) تلاش کرد فهرستی از تعداد ستارگانی را که در ۷۰ سال گذشته ناپدید شده‌اند، تهیه کند. دانشمندان این پروژه، نزدیک به صد ستاره‌ای را یافتند که بدون توضیح دقیق از بین رفته بودند.ستارگان ممکن است مانند اِبط‌الجوزا کم‌نور شوند یا پیش از فروپاشی و تبدیل به سیاه‌چاله یا ستاره نوترونی، به صورت ابرنواختر منفجر شوند؛ اما معمولا به سادگی ناپدید نمی‌شوند.ستارگان کوچک‌تر زمان بیشتری برای مصرف سوخت خود دارند. خورشید ما به‌عنوان کوتوله‌ای زرد با کاهش ذخایر هیدروژن خود به غول سرخ و پس از اتمام ذخایر هلیوم، به کوتوله سفید کوچک تبدیل می‌شود. این بقایای ستاره‌ای کوچک که عمدتا از کربن و اکسیژن تشکیل شده‌اند، ممکن است درنهایت به ستاره‌هایی فرضی از نوع کوتوله سیاه فروبپاشند. بااین‌حال جهان هنوز آن‌قدر عمر نکرده است که شاهد شکل‌گیری چنین اجرامی باشد.دانشمندان نزدیک به صد ستاره را یافته‌اند که بدون توضیح دقیق ناپدید شده‌اندپس چرا برخی از ستارگان ظاهرا ناپدید می‌شوند؟ یک مطالعه‌ی جدید با ارائه‌ی شواهد معتبر، بدین نتیجه رسیده است که ستارگان با جرم کافی می‌توانند بدون رفتن به مرحله‌ی ابرنواختر به سیاه‌چاله فروبپاشند. به عبارت دیگر، آن‌ها بدون پشت‌سر گذاشتن انفجار عظیمی که انتظارش را داریم، به‌طور مستقیم به سیاه‌چاله تبدیل می‌شوند.
مجله خبری بیکینگ
