اظهارنظرهای اخیر مدیران شرکت‌های فناوری درباره کاربردهای هوش مصنوعی، با واکنش‌های انتقادی همراه شده است. ماریسا مایر، مدیرعامل شرکت Dazzle AI، یکی از تازه‌ترین چهره‌هایی است که به دلیل اظهارنظرهایش درباره کاربرد این فناوری مورد انتقاد قرار گرفته است. او از کمک یک ابزار هوش مصنوعی برای توصیف دخترش در تکلیفی که مدرسه تعیین کرده بود، صحبت کرد.
پیش از این نیز سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، پیشنهاد ساخت پادکست‌های شخصی‌سازی‌شده با کمک هوش مصنوعی برای کودکان در مسیر رفت‌وآمد به مدرسه را مطرح کرده و گفته بود نمی‌تواند فرزندپروری را بدون ChatGPT تصور کند. مارک زاکربرگ، مدیرعامل متا، نیز از احتمال استفاده روزافزون از هوش مصنوعی برای تأمین نیازهای اجتماعی و عاطفی افراد سخن گفته است.
این اظهارنظرها پرسش مهمی را درباره فاصله مدیران صنعت هوش مصنوعی با زندگی روزمره مردم مطرح می‌کند: آیا این مدیران آن‌قدر در فضای فناوری و امکانات آن غرق شده‌اند که دیگر نمی‌توانند محصولاتی متناسب با نیازهای واقعی کاربران عادی بسازند؟
آماندا سیلبرلینگ، خبرنگار تک‌کرانچ، در گفت‌وگویی با کرستن کوروسک و شان اوکین در پادکست Equity به همین موضوع پرداخت. محور اصلی این بحث، فاصله میان تصور مدیران فناوری از کاربردهای هوش مصنوعی و انتظارات واقعی مردم بود.
سیلبرلینگ معتقد است بخشی از این مشکل به تلاش صنعت فناوری برای بهینه‌سازی بیش از حد زندگی انسان‌ها بازمی‌گردد؛ رویکردی که ممکن است تعاملات طبیعی میان افراد را به فعالیت‌هایی قابل واگذاری به ماشین تبدیل کند.
او برای توضیح این موضوع به پیشنهادهایی درباره استفاده از هوش مصنوعی در روابط عاطفی اشاره کرد. برای مثال، ویتنی ولف هرد، مدیرعامل بامبل، ایده‌ای را مطرح کرده بود که در آن دستیارهای هوش مصنوعی افراد با یکدیگر تعامل کنند و در صورت سازگاری، صاحبان خود را به هم معرفی کنند.
ماریسا مایر نیز ایده هماهنگی دستیارهای هوش مصنوعی زوج‌ها را مطرح کرده بود؛ به این ترتیب که هوش مصنوعی هر فرد بتواند با دستیار هوش مصنوعی همسرش ارتباط برقرار کند.
با این حال، سیلبرلینگ معتقد است چنین رویکردهایی ممکن است انسان‌ها را از تعامل مستقیم با یکدیگر دور کند. او تأکید می‌کند که هرچند قرار ملاقات و آشنایی با افراد جدید همیشه آسان نیست، سپردن این فرایند به هوش مصنوعی می‌تواند بخش مهمی از تجربه انسانی را از بین ببرد. همچنین اعتماد به رایانه‌ای که قرار است بهتر از خود فرد درباره انتخاب شریک عاطفی او تصمیم بگیرد، محل تردید است.
در ادامه این گفت‌وگو، موضوع به تفاوت نیازهای مدیران فناوری و کاربران عادی کشیده شد. سیلبرلینگ توضیح داد که بسیاری از مدیران شرکت‌های بزرگ فناوری، هنگام بررسی کاربردهای هوش مصنوعی، بر مسائلی مانند رزرو رستوران و خرید بلیت هواپیما تمرکز می‌کنند؛ درحالی‌که این موارد لزوماً جزو چالش‌های روزمره همه مردم نیستند.
او معتقد است بخشی از ارزش ابزارهایی مانند ChatGPT و Claude برای کاربران عادی، با آنچه مدیران این شرکت‌ها تصور می‌کنند تفاوت دارد. بنابراین، مسئله فقط نحوه معرفی محصولات نیست و ممکن است خود محصولات نیز برای پاسخ‌گویی به نیازهای واقعی مردم به بازنگری نیاز داشته باشند.
از سوی دیگر، آنتونی ها در این گفت‌وگو به تجربه شرکت‌هایی مانند اوبر اشاره کرد که در ابتدا مخاطبان محدودی را هدف قرار داده بودند، اما بعدها توانستند استفاده از خدمات خود را گسترش دهند. به گفته او، صنعت فناوری بارها با این فرض پیش رفته است که رفتار کاربران اولیه، تصویری از مصرف‌کنندگان آینده ارائه می‌دهد؛ با این حال، هنوز مشخص نیست چنین فرضی درباره هوش مصنوعی نیز درست از آب دربیاید.
سیلبرلینگ همچنین به افزایش تمایل برخی افراد به استفاده از تلفن‌های ساده و خرید سی‌دی اشاره کرد؛ روندی که می‌تواند نشانه‌ای از خستگی کاربران از الگوریتم‌ها و بهینه‌سازی مداوم زندگی دیجیتال باشد.
در مجموع، بحث مطرح‌شده نشان می‌دهد چالش صنعت هوش مصنوعی فقط توسعه فناوری‌های قدرتمندتر نیست؛ بلکه یافتن تعادل میان راحتی حاصل از خودکارسازی و حفظ ارتباطات انسانی نیز اهمیت دارد. شاید همه بخش‌های زندگی به بهینه‌سازی نیاز نداشته باشند و برخی تجربه‌ها، از گفت‌وگوی ساده با دیگران گرفته تا تربیت فرزندان، همچنان بهتر است مستقیماً توسط خود انسان‌ها انجام شوند.
