۲۰ سالگی مریخ‌نوردهای دوقلو؛ آپورچونیتی و اسپیریت چگونه علوم مریخی را متحول کردند؟
۲۰ سالگی مریخ‌نوردهای دوقلو؛ آپورچونیتی و اسپیریت چگونه علوم مریخی را متحول کردند؟
در ژانویه ۲۰۰۴، مریخ‌نوردهای دوقلوی ناسا به نام‌های آپورچونیتی و اسپیریت در دو سمت مخالف روی سیاره سرخ فرود آمدند و عصر تازه‌ای از کاوش‌های رباتیک میان‌سیاره‌ای را آغاز کردند. آن‌ها با فاصله‌ی سه هفته از یکدیگر به روشی هیجان‌انگیز به مقصد رسیدند؛ بدین صورت که هرکدام در دسته‌ای از کیسه‌های هوا قرار گرفتند که پیش از توقف حرکت و تخلیه‌ی باد، تقریبا ۳۰ بار روی سطح مریخ بالا و پایین پریدند. این مریخ‌نوردها که هم‌اندازه با ماشین گلف بودند، ماموریتی مشخص داشتند: جستجوی شواهد از جاری‌بودن آب روی سطح مریخ در گذشته.یافته‌های مریخ‌نوردهای دوقلو، ازجمله کشف معروف به «توت‌های آبی» یا سنگریزه‌های کروی هماتیت معدنی که در آب اسیدی تشکیل شده بودند، کتاب‌های علمی را بازنویسی کرد. چند سال پس از آغاز ماموریت، اسپیریتِ بی‌باک درحالی‌که چرخ آسیب‌دیده‌اش را همراه خود می‌کشید، نشانه‌هایی از چشمه‌های آب گرم باستانی را که ممکن است میلیاردها سال پیش زیستگاهی ایده‌آل برای حیات میکروبی بوده باشند، کشف کرد.یافته‌های مریخ‌نوردهای دوقلو کتاب‌های علمی را بازنویسی کرددانشمندان گمان می‌کردند که مریخ باستانی با صحرای یخ‌زده‌ی امروزی تفاوت‌های اساسی داشت. تصاویر ثبت‌شده از مدار، شبکه‌هایی از کانال‌های حفرشده توسط آب را نشان داده بود؛ اما پیش از آغاز کار آپورچونیتی و اسپیریت، هیچ مدرکی وجود نداشت که نشان دهد آب مایع، آن عوارض را تشکیل داده است.مت گلومبک، دانشمند سابق پروژه از آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا که ماموریت دوقلوهای مریخ‌نورد معروف به «مریخ‌نورد کاوشگر» را مدیریت می‌کرد، می‌گوید: «مریخ‌نوردهای دوقلوی ما برای اولین‌بار ثابت کردند که سیاره سرخ گذشته‌ای مرطوب داشته است. آن‌ها مسیر را برای یادگیری هرچه بیشتر درباره‌ی گذشته مریخ با مریخ‌نوردهای بزرگ‌تر مانند کیوراسیتی و پرسویرنس هموار کردند.»کپی لینکمیراث ماندگار
مجله خبری بیکینگ
