گالیله، نخستین مدارگرد مشتری؛ کاوشگری که اکتشافات سیاره‌ای را متحول کرد

اگرچه تلسکوپ‌های ما در قرن گذشته به طرز شگفت‌انگیزی پیشرفت کرده‌اند، هیچ‌چیز جای دیدن یک سیاره را از نگاه فضاپیمایی در حال نزدیک‌شدن نمی‌گیرد.

در سال‌های ۱۹۷۹، ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱، بشریت برای نخستین بار نگاهی گذرا اما نزدیک به سیاره مشتری انداخت؛ در آن زمان فضاپیماهای پایونیر ۱۰، پایونیر ۱۱، وویجر ۱ و وویجر ۲ از کنار این غول گازی عبور کردند. هرچند این نگاه‌های کوتاه هیجان‌انگیز بودند، در اکتبر ۱۹۸۹، ناسا کاوشگر گالیله را پرتاب کرد؛ نخستین فضاپیمایی که مأموریتی اختصاصی برای مطالعه مشتری داشت.

گالیله در مسیرش به‌سوی مشتری، از گرانش سیاره زهره کمک گرفت و در این حین، تصاویر خیره‌کننده‌ای از ابرهای زهره به زمین فرستاد. هنگامی که گالیله در سال ۱۹۹۵ به مشتری رسید، به نخستین فضاپیمایی تبدیل شد که به دور یکی از سیارات بیرونی منظومه شمسی می‌چرخد. در آنجا، مأموریت اصلی‌اش را برای مطالعه مشتری، مگنتوسفر (مغناطیس‌کره) آن و قمرهایش آغاز کرد.