چرا خودروهای هیدورژنی محکوم به شکست هستند؟
چرا خودروهای هیدورژنی محکوم به شکست هستند؟
به گزارش بیکینگ و به نقل از اسلش‌گیر، آمارهای فوق طبیعتا پرسشی بزرگ را به ذهن متبادر می‌سازد: چرا خودروهای هیدروژنی از انقلاب تحرک سبز جا مانده‌اند؟ پاسخ این سوال نسبتاٌ ساده است و به موضوعات هزینه‌ها، تکنولوژی، امنیت و زیرساخت باز می‌گردد.
در حدود سال 2010، خودروهای هیدروژنی به عنوان ماشین‌هایی که می‌توانند دنیا را تغییر دهند دیده می‌شدند؛ آنها رقابت با همتاهای کاملا برقی‌شان را برای سلطه بر بازار آغاز کردند، ولی خودروهایی که از باتری لیتیومی استفاده می‌کنند به سرعت آنها را خلع سلاح کردند. برندهای عمده خودرویی مانند فولکس واگن، که امروز یک تولیدکننده جهانی EV است، تمام مدل‌های هیدروژنی را به تدریج از رده خارج کردند. چرا؟ پاسخ BMW این است که خودروهای هیدروژنی وقتی وارد خیابان‌ها می‌شوند قدرتشان نصف همتاهای تمام برقی‌شان است.
هزینه‌ها، خطرات، و زیرساخت
یک فاکتور اساسی در خرید خودروهای سبز قیمت آنها است، به ویژه اکنون در بحبوحه جنگ روسیه-اوکراین که بهای نفت بالا رفته است. ارزانترین خودروهای برقی 30 هزار تا 40 هزار دلار قیمت دارند، در حالی که گزینه‌های ارزانقیمت اندکی در خودروهای هیدروژنی وجود دارد و ارزانترین آنها خودروی هیدروژن‌سوز Mirai تویوتا است که 50 هزار دلار قیمت دارد.
از سویی دیگر آمارها نشان می‌دهد که در سال 2020 تنها در حدود 27500 خودروی هیدروژنی فروش رفته است که یک عامل آن نگرانی‌های کاربران از ایمنی آنها است. دو حادثه ایمنی برجسته‌ترین عوامل نگران‌کننده بوده‌اند: در سال 2019 در سانتا کلارای کالیفرنیا یک کارخانه هیدروژنی منفجر شد و تنها چند هفته بعد یک ایستگاه تجدید سوختگیری در نروژ دچار این حادثه شد.
میخ آخر بر تابوت تکنولوژی هیدروژنی را فقدان زیرساخت و ایستگاه‌های شارژ می‌زند. بنا بر گزارش وزارت انرژی آمریکا، در ژانویه 2018 تنها 39 ایستگاه هیدروژن عمومی در ایالات متحده فعال بوده‌اند که تقربیا تمام آنها در کالیفرنیا بودند، این در حالیست که در سال 2021 حدود 43 هزار ایستگاه شارژ خودروهای برقی در این کشور در دسترس بوده‌اند، که تقریباٌ 120 هزار پورت شارژ در اختیار کاربران قرار می‌دادند. با این تفاصیل اگر اتفاق خاصی نیافتند خودروهای هیدروژنی نهایتاً میدان را به طور کامل به خودروهای برقی خواهند باخت.
