
«گزارش ریسک باجافزارهای ۲۰۲۶» که شرکت امنیت سایبری سیمپرس (Semperis) منتشر کرده، بر اساس نظرسنجی از ۱۲۰۰ متخصص فناوری اطلاعات و امنیت در ۹ کشور و ۸ بخش صنعتی تهیه شده است.
یافتههای این بررسی نشان میدهد که استفاده از هوش مصنوعی دیگر صرفاً به تسهیل فعالیت مهاجمان محدود نیست، بلکه در برخی موارد، سیستمهای هوش مصنوعی متعلق به سازمانهای قربانی نیز به ابزاری برای اجرای حملات تبدیل شدهاند.
بر اساس این گزارش، ۴۴ درصد از سازمانهای مورد بررسی اعلام کردهاند که مهاجمان سایبری از سیستمهای هوش مصنوعی خود این سازمانها سوءاستفاده کردهاند.
تهدیدهای باجافزاری فراتر از فضای دیجیتال
یکی از نگرانکنندهترین یافتههای این گزارش، گسترش پیامدهای حملات باجافزاری به زندگی شخصی کارکنان و خانوادههای آنهاست.
بیش از یکسوم قربانیان مورد بررسی اعلام کردهاند که در جریان حملات باجافزاری با تهدیدهای روانی یا فیزیکی مواجه شدهاند؛ موضوعی که نشان میدهد فشار مهاجمان دیگر تنها به رمزگذاری اطلاعات یا درخواست پول محدود نمیشود.
به گزارش بیکینگ به نقل از CBS News، حدود ۱۴ درصد از سازمانهای شرکتکننده در این بررسی گفتهاند که تهدیدهای مستمر باجافزاری باعث شده کارکنان یا اعضای خانواده آنها ناچار به تغییر شغل، محل کار یا حتی محل زندگی شوند.

آمارهای دیگر این گزارش نیز تصویری نگرانکننده از تداوم حملات ارائه میکند. در مجموع، ۶۹ درصد از قربانیان مورد بررسی طی یک سال گذشته بیش از یک بار هدف حمله باجافزاری قرار گرفتهاند.
همچنین ۵۹ درصد از شرکتکنندگان اعلام کردهاند که دستکم یک بار برای پایان دادن به حمله یا پاسخ به درخواست مهاجمان، باج پرداخت کردهاند.
از سوی دیگر، ۸۷ درصد از سازمانهای مورد بررسی هدف حملاتی قرار گرفتهاند که زیرساختهای دیجیتال مسئول کنترل دسترسی به شبکههای آنها را نشانه گرفتهاند.
هوش مصنوعی؛ نقطه عطفی در توانایی مجرمان سایبری
کریس اینگلیس، مدیر سابق امنیت سایبری ملی کاخ سفید در دوران ریاستجمهوری جو بایدن، معتقد است که هوش مصنوعی نقطه عطفی در توانایی مجرمان سایبری ایجاد کرده است.
او هشدار داده که تحول مهم دیگری نیز در حال شکلگیری است: ظهور حملات باجافزاری مستقل و خودگردان که میتوانند با اتکای بیشتری به هوش مصنوعی انجام شوند.
به گفته اینگلیس، فردی که دانش فنی لازم برای نفوذ به شبکه یک سازمان را ندارد، اکنون میتواند از هوش مصنوعی بخواهد کد مورد نیاز برای انجام حمله را تولید کند.
در چنین شرایطی، مهاجم حتی بدون شناخت دقیق از ساختار زیرساخت دیجیتال یک شرکت، میتواند از یک سیستم هوش مصنوعی برای هدف قرار دادن سازمان و گروگان گرفتن اطلاعات آن با هدف اخاذی کمک بگیرد.
اینگلیس تأکید کرده است که دسترسی به هوش مصنوعی به اندازهای آسان شده که حتی مدلهای کمتوانتر نیز میتوانند چنین قابلیتهایی را در اختیار کاربران قرار دهند.
او معتقد است این فناوری تعداد مجرمانی را که قادر به اجرای حملات فنی پیچیدهتر هستند، دو برابر میکند. در عین حال، مهاجمان باتجربه نیز میتوانند با استفاده از هوش مصنوعی، نفوذ به شبکهها را با کارایی بیشتر و در مقیاسی بسیار گستردهتر انجام دهند.
نتایج این بررسی نشان میدهد که همزمان با گسترش استفاده از هوش مصنوعی در حملات باجافزاری، پیامدهای این حملات نیز از خسارتهای دیجیتال فراتر رفته و امنیت فردی و زندگی خانوادگی قربانیان را تحت تأثیر قرار داده است.















