چرا آموزش سنتی ریاضی در جهان پیچیده امروز دیگر کارآمد نیست؟

آبیجیت بنرجی، اقتصاددان هندی‌تبار شاغل در انستیتو فناوری ماساچوست، در دوران کودکی همواره تحت تأثیر مهارت‌های محاسباتی چشمگیر کودکانی قرار داشت که در غرفه‌های بازارهای محلی میوه و سبزیجات کار می‌کردند. او به پادکست نیچر گفت: «من اغلب همراه پدربزرگم به این بازارها می‌رفتم و می‌دیدم که بچه‌ها می‌توانستند محاسبات ریاضی مربوطه را انجام دهند. مثلاً شما پنج چیز مختلف می‌خریدید و به آن‌ها پول می‌دادید و آن‌ها باقی پول را به درستی به شما برمی‌گرداندند. این محاسبات اغلب بسیار پیچیده بود.»

بااین‌حال، تحقیقات بنرجی در هند نشان داد که همین جوانان در آزمون‌های استاندارد ریاضی که موفقیت آن‌ها در مدرسه و فراتر از آن را تعیین می‌کند، عملکرد ضعیفی دارند. این مشاهده حاکی از آن است که آموزش ریاضی باید دامنه و رویکردهای خود را گسترش دهد تا بتواند نیازهای همه دانش‌آموزان، به‌ویژه کودکان بااستعداد و سخت‌کوش از خانواده‌های کم‌درآمد را برآورده کند. اما سوال اصلی این است که چگونه؟

در عمل، دانش‌آموزی که امروز از مدرسه فارغ‌التحصیل می‌شود، به طور ایده‌آل باید بداند که با استفاده از دانش پایه‌ای جبر و آمار، حجم فراوان اینفوگرافی‌های موجود در فیدهای شبکه‌های اجتماعی را تفسیر کند. آن‌ها همچنین باید اصول کدنویسی را تا حدی درک کنند، حتی اگر خودشان تاکنون کد ننوشته باشند و دست‌کم در سطح مقدماتی با شیت‌های اکسل و سایر برنامه‌ها آشنا باشند.

برای کسب اطمینان از اینکه کودکان از چنین آموزشی بهره‌مند می‌شوند، به رویکردهای نوآورانه نیاز است. برهمین اساس، در مطالعه‌ای که ماه گذشته در نشریه نیچر منتشر شد، بنرجی و الیزابت اسپلکی، روانشناس از دانشگاه هاروارد در کمبریج و همکارانشان، مهارت ریاضیاتی دو گروه از جوانان زیر ۱۸ سال در هند را مقایسه کردند. نوجوانان هر دو گروه در مدرسه تحصیل می‌کردند؛ با این تفاوت که یک گروه در بازار نیز مشغول به کار بود. محققان دریافتند که گروه شاغل در محاسبات ذهنی نسبت به گروه دیگر مهارت بیشتری دارد. بااین‌حال، اعضای گروه شاغل در آزمون‌های کتبی استاندارد مسائل ریاضی، مانند تقسیم طولانی عملکرد ضعیفی داشتند.