نگاه فنی به جنگنده J-10C؛ اژدهای نیرومند چین جایگزین ناوگان ایران می‌شود؟

در میانه‌ی دهه ۱۹۸۰، آسمان چین به‌وضوح تصویر گذشته را بازتاب می‌داد: اسکادران‌هایی از جنگنده‌های فرسوده‌ی ساخت شوروی و مدل‌های بومی J-7، که دیگر پاسخگوی نیازهای یک قدرت نوظهور نبودند. اما پشت‌صحنه پروژه‌ای در حال شکل‌گیری بود که می‌توانست صنعت هوافضای نظامی چین را وارد عصر تازه‌ای کند: طرحی با عنوان محرمانه «پروژه شماره ۱۰».

این برنامه در سال ۱۹۸۱ با حمایت مستقیم ژانگ تینگ‌فا، فرمانده وقت نیروی هوایی و موافقت دنگ شیائوپینگ، با بودجه ۵۰۰ میلیون یوان تصویب شد. هدف برنامه روشن اما بلندپروازانه بود: طراحی و ساخت نخستین جنگنده کاملاً بومی چین، بدون تکیه بر مدل‌های شوروی.

محصول نهایی یعنی جنگنده Chengdu J-10 هرچند همه‌ی این اهداف را محقق نمی‌کرد و با ترکیبی از نوآوری داخلی و الگوگیری فنی خارجی توسعه یافت، اما به‌عنوان نقطه‌ی آغاز دگرگونی راهبردی در توان هوایی چین شناخته شد.

ورود J-10 به خدمت در دهه ۲۰۰۰، به نیروی هوایی چین این امکان را داد که به‌تدریج وابستگی خود به واردات هواپیماهای روسی را کاهش دهد و گامی بلند در مسیر خودکفایی نظامی بردارد.