نظریههای اصلی درباره آگاهی ممکن است روی بخش اشتباهی از مغز تمرکز کرده باشند
نظریههای اصلی درباره آگاهی ممکن است روی بخش اشتباهی از مغز تمرکز کرده باشند
خلاصه مقاله:
- آگاهی توانایی داشتن تجربهٔ ذهنی و شخصی است و با وجود پیشرفتهای ۳۵ ساله در علوم عصبی، هنوز بسیاری از جنبههای آن ناشناخته باقی مانده است.
- مطالعات پیتر کوپولا و آزمایشهای روی انسانها و حیوانات نشان میدهد که قدیمیترین بخشهای مغز، مانند زیرقشر و حتی مخچه، نقش مهمی در شکلگیری آگاهی پایهای دارند.
- شواهدی از کودکان بدون نئوکورتکس و حیوانات جراحیشده نشان میدهد که نئوکورتکس برای آگاهی پایهای ضروری نیست و بخشهای قدیمیتر مغز میتوانند برخی عملکردهای آن را جایگزین کنند.
چه چیزی باعث پدید آمدن آگاهی انسانی میشود؟ آیا برخی بخشهای مغز از دیگر بخشها مهمتر هستند؟ حدود ۳۵ سال پیش، دانشمندان با جدیت بیشتری به بررسی این پرسشهای بنیادی پرداختند و تلاش کردند تا راز پیچیدهٔ آگاهی را رمزگشایی کنند. در این مسیر، پژوهشگران موفق به کشف نکات مهمی درباره عملکرد مغز و ارتباطات عصبی شدهاند، اما همچنان بسیاری از جنبههای آگاهی انسان بهطور کامل شناخته نشده و یکی از بزرگترین معماهای علوم عصبی باقی مانده است.
پیتر کوپولا، پژوهشگر بخش علوم عصبی دانشگاه کمبریج در مقالهای که ماه اکتبر در مجله Neuroscience & Biobehavioral Reviews منتشر شد، بیش از ۱۰۰ سال پژوهشهای علوم عصبی را مرور کرده است تا بررسی کند آیا برخی نواحی مغز برای آگاهی اهمیت بیشتری نسبت به دیگر بخشها دارند یا خیر. یافتههای او نشان میدهد دانشمندانی که آگاهی را مطالعه میکنند ممکن است اهمیت نواحی بسیار قدیمی مغز انسان را دستکم گرفته باشند.
مطالعات پیتر کوپولا نشان میدهد که نقش بخشهای قدیمی مغز در آگاهی ممکن است دستکم گرفته شده باشد
دانشمندان علوم اعصاب معمولاً آگاهی را بهعنوان توانایی داشتن تجربه ذهنی و شخصی تعریف میکنند. به این معنا که فرد نه تنها اطلاعات محیط را دریافت میکند، بلکه بهطور درونی آنها را حس و تجربه میکند. برای مثال، وقتی سیب میخوریم، آگاهی به ما اجازه میدهد که طعم آن را تجربه و هنگام نگاهکردن به سیب، قرمزی پوست آن را درک کنیم. به بیان ساده، آگاهی همان چیزی است که تجربه شخصی ما از جهان را ممکن میسازد.
نظریههای اصلی درباره آگاهی بیان میکنند که لایه بیرونی مغز انسان، که به آن قشر مغز یا «کورتکس» گفته میشود (به رنگ آبی در شکل ۱)، اساسیترین نقش را در آگاهی دارد. این لایه عمدتاً از نئوکورتکس یا نوقشر تشکیل شده است که بخش نسبتاً جدیدی در تاریخ تکاملی انسان به شمار میرود.
