به گزارش بیکینگ، کوه اربوس با فاصله‌ای حدود ۱۳۵۰ کیلومتر از قطب جنوب، جنوبی‌ترین آتشفشان فعال کره زمین محسوب می‌شود. یکی از ویژگی‌های کم‌نظیر این آتشفشان، وجود یک دریاچه دائمی گدازه در دهانه آن است پدیده‌ای که تنها در تعداد بسیار کمی از آتشفشان‌های جهان دیده می‌شود.
اما آنچه اربوس را از سایر آتشفشان‌ها متمایز می‌کند، گازهایی است که همراه خود ذرات طلای خالص را حمل می‌کنند. بر اساس پژوهشی که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد، این آتشفشان روزانه حدود ۸۰ گرم طلای میکروسکوپی را وارد جو می‌کند. این ذرات آن‌قدر کوچک هستند که قطر برخی از آن‌ها تنها چند ده میکرومتر یعنی تقریباً هم‌اندازه ضخامت یک تار موی انسان است.
جریان‌های جوی می‌توانند این ذرات را تا حدود هزار کیلومتر از دهانه آتشفشان جابه‌جا کنند و در نهایت روی یخ‌های جنوبگان بنشانند.
پژوهشگران معتقدند طلا احتمالاً ابتدا با ترکیبات فرّار حاوی کلر یا گوگرد همراه می‌شود. سپس با سرد شدن گازها، این ترکیبات تجزیه شده و بلورهای بسیار ریز طلای خالص تشکیل می‌شوند. این تنها یک فرضیه است و هنوز شواهد کافی برای تأیید قطعی آن وجود ندارد.
معمایی که پس از سه دهه حل نشده است
دانشمندان هنگام بررسی برف اطراف دهانه، ستون گاز آتشفشان و حتی نمونه‌های هوای مناطق دورتر، ذراتی با ساختار هندسی منظم و بلوری از طلای خالص پیدا کردند. همین موضوع باعث شد فرضیه دیگری نیز مطرح شود اینکه این بلورها ابتدا روی سطح دریاچه گدازه شکل می‌گیرند و سپس به وسیله گازهای داغ به هوا منتقل می‌شوند.
با وجود گذشت بیش از ۳۰ سال از این کشف، هنوز هیچ توضیح پذیرفته‌شده‌ای وجود ندارد که دقیقاً نشان دهد این بلورهای طلا چگونه تشکیل می‌شوند.
اهمیت واقعی این پدیده در ارزش مالی طلا نیست، بلکه در شناخت رفتار عناصر در اعماق زمین است.
مطالعه نحوه انتقال طلا در گازهای آتشفشانی می‌تواند به زمین‌شناسان کمک کند فرآیند تشکیل ذخایر معدنی، شیمی ماگما و چرخه عناصر در پوسته زمین را بهتر درک کنند. همچنین کوه اربوس نمونه‌ای کم‌نظیر برای بررسی تعامل میان آتشفشان، جو و اقلیم در یکی از دورافتاده‌ترین نقاط سیاره محسوب می‌شود.
منبع: sciencealert
۵۸۵۸
