طول عمر درمقابل طول عمر سالم؛ چرا حفظ سلامت عضلات کلید پیری موفق است؟
طول عمر درمقابل طول عمر سالم؛ چرا حفظ سلامت عضلات کلید پیری موفق است؟
همهی ما دوست داریم بیشتر زندگی کنیم؛ اما بیشتر زندگی کردن مهم است یا سالمتر زندگی کردن؟ در طول قرن گذشته، متوسط طول عمر انسان به دلایل مختلف بهطور چشمگیری افزایش یافته است. مهمترین عامل افزایش طول عمر، پیشرفتهای ما در زمینهی نظافت، بهداشت عمومی، تغذیه و پزشکی است که مرگومیر را بهویژه در جوانان کاهش داده است. در نتیجهی همهی پیشرفتها در سبک زندگی، بسیاری از افراد میتوانند به سن بالاتر برسند.بر اساس آمار کانادا، در سال ۲۰۲۱، متوسط طول عمر کاناداییها ۸۱٫۶ سال بوده که از سال ۱۹۲۱ افزایش شگفتانگیزی معادل ۲۴٫۳ سال داشته است. پیشبینی میشود تا سال ۲۰۵۰ تعداد افراد ۸۵ سال و بالاتر در کانالا به سه برابر تعداد فعلی برسد.طول عمر سالم شامل زمانی است که فرد در طول عمر خود سالم زندگی میکندافزایش متوسط طول عمر در قرن بیستم و سالهای پس از آن، یکی از بزرگترین دستاوردهای بشریت است. بااینحال، تعیین تمایز بین طول عمر (مدت زمان بین تولد و مرگ) با طول عمر سالم (مدت زمانی که فرد در طول عمر خود سالم است) اهمیت بسیاری دارد. افراد مسن زمان بیشتری را در وضعیت سلامتی ضعیف میگذرانند که فشار زیادی بر سلامت شخصی و سیستم بهداشت عمومی وارد میکند. زندگی افراد مسن با سلامتی کم باعث افزایش هزینههای مراقبتهای بهداشتی، مصرف منابع بیشتر و کاهش کیفیت زندگی برای این افراد میشود.در سنین بالا، توانایی حفظ سبک زندگی مستقل تا حد زیادی کیفیت زندگی فرد را تعیین میکند. بهاینترتیب، صرفاً افزایش طول عمر بدون داشتن طول عمر سالم طولانی کافی نیست. بنابراین هدف ما انسانها باید این باشد که طول عمر و طول عمر سالم را تا حد امکان به هم نزدیک کنیم.افزایش طول عمر سالم مهم است؛ زیرا این ایده را به چالش میکشد که بیماریهای مرتبط با افزایش سن اجتنابناپذیر هستند و نمیتوان چنین بیماریهای تاثیرگذاری را کاهش داد یا از بین برد.Shutterstockکپی لینکچرا ماهیچه برای افزایش طول عمر سالم مهم است؟یکی از چالشهای مهم سلامتی در جمعیت سالخورده، کاهش تودهی عضلانی، قدرت و عملکرد است که بهعنوان کمماهیچگی یا سارکوپنیا شناخته میشود. کاهش توده و قدرت عضلات ممکن است به اختلال عملکرد، ازدستدادن استقلال، بیماری متابولیک و خطرِ افتادن بیشتر و شکستگی منجر شود.عضله علاوهبر نقشش در وضعیت استقرار بدن و حرکت، تاثیر مهمی در متابولیسم درحالت استراحت دارد و بهعنوان مخزن مهمی از گلوکز (قند) و لیپیدها (چربیها) عمل میکند. ماهیچهها مانند آنچه در بیماریهای بحرانی اتفاق میافتد، به عنوان بافر یا ذخیرهی حیاتی برای اسیدهای آمینه در طول دورههای استرس کاتابولیک عمل میکنند. وقتی افراد در مراقبتهای ویژه بستری میشوند، سلامت عضلات آنها میتواند پیامدهای مهمی را پیشبینی کند، مانند اینکه چند روز از دستگاه تنفس مصنوعی استفاده میکنند یا اینکه آیا زنده خواهند ماند یا نه. اساساً، سلامت عضلانی ممکن است نشاندهندهی میزان بهبودی فرد باشد و سن، وضعیت را پیچیدهتر میکند.حدودا با شروع دههی پنجم زندگی، تودهی عضلانی با نرخی در حدود یک درصد در سال و قدرت حدود سه درصد در سال از دست میرود. این کاهش در توده و قدرت معمولاً با دورههای عدم استفاده از عضله (به عنوان مثال بستریشدن در بیمارستان و یا بیماری) که ازدستدادن توده و قدرت عضلانی را تسریع میکند، آمیخته میشود.با افزایش سن در میانسالی تودهی عضلانی کم میشودحتی کاهش نسبی فعالیت پیادهروی (که با کاهش تعداد گامهای روزانه اندازهگیری میشود) برای حتی دو یا سه هفته میتواند تغییرات منفی در ترکیب بدن، کاهش قدرت و کیفیت عضلانی، مقاومت آنابولیک (اختلال در توانایی استفاده از پروتئین غذا برای عضله سازی) ایجاد و کنترل گلوکز خون در افراد مسن را مختل کند.ترکیب بدن به تجزیه بدن انسان به اجزای مختلف آن مانند چربی، استخوان، آب و ماهیچه اشاره دارد. مدلهای مختلف ممکن است روی بخشهای مختلف تمرکز کنند، اما هدف اندازهگیری و درک نسبتهای هر جزء برای ارزیابی سلامت است.با توجه به نقش اساسی بافت عضلانی در سلامت متابولیک و عمومی، حفظ تودهی عضلانی کافی و کیفیت کافی عضله با افزایش طول عمر سالم ارتباط ویژهای دارد.کپی لینکحفظ سلامت عضلات با افزایش سنShutterstockبافت ماهیچهی اسکلتی بسیار شکلپذیر است و مطابق با فشارهای فیزیکی واردشده بر آن، تغییر شکل میدهد. ماهیچهی اسکلتی در پاسخ به اعمال بارهای خارجی رشد میکند (هایپرتروفی) و زمانی که این بارها برداشته میشوند به سرعت از بین میرود (آتروفی)، مانند وقتی که دست یا پای خود را گچ گرفتهاید. خبر خوب این است که ما میتوانیم از انعطافپذیری بافت عضلانی به نفع خود استفاده کنیم.بیشتر بخوانیدورزشکردن میتواند روند پیری را معکوس کند31 فروردین 03مطالعه ‘2چرا عضلات ۵۰ ساله مانند قبل بزرگ نمیشوند؟19 بهمن 00مطالعه ‘5ورزشهای استقامتی بیش از بدنسازی قادر به مقابله با پیری هستند12 شهریور 98مطالعه ‘4محققان در گروه تحقیقاتی استوارت فیلیپس، استاد حرکتشناسی در دانشگاه مک مستر، تأثیر ورزش و تغذیه را بر سلامت ماهیچههای اسکلتی انسان با تمرکز ویژه بر افزایش سن و تأثیرات آن بر عملکرد عضلات بررسی کردند.تحقیقات آزمایشگاهی نشان داده است که تمرینات استقامتی (قدرتی)، حتی زمانی که بهصورت گهگاهی و با بارهای سبکتر انجام شود، ممکن است استراتژی موثری برای جبران افت عضلانی در دورههای کاهش فعالیت و عدم استفاده در افراد مسن باشد. علاوهبراین، تمرینات استقامتی نه تنها توانایی عضله را برای پاسخگویی به پروتئین دریافتی افزایش میدهد، بلکه به غلبه بر مقاومت بدن در برابر عضلهسازی نیز کمک میکند. علاوهبراین، توانایی عضله برای جذب گلوکز را بهبود میبخشد که خطر ابتلا به بیماریهایی مانند دیابت نوع ۲ را کاهش میدهد.اکنون تحقیقات نشان میدهد که افراد مسن برای حمایت از سلامت ماهیچهها به پروتئین رژیم غذایی بیشتری نسبت به آنچه قبلا توصیه میشد، نیاز دارند. یافتههای آزمایشگاه تحقیقات جدید نشان داده است که منابع پروتئینی با کیفیت بالاتر ممکن است رشد عضلانی را در افراد مسن بهبود بخشند. به نظر میرسد بهترین رویکرد مصرف روزانه ۱٫۲ تا ۱٫۶ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است که ۵۰ تا ۱۰۰ درصد بیشتر از دستورالعملهای فعلی است. پروتئین دریافتی برای مزایای بیشتر باید ترکیبی از پروتئینهای حیوانی (به عنوان مثال، گوشت، ماهی، لبنیات) و گیاهی (به عنوان مثال، حبوبات) باشد.مهم نیست از چه سنی ورزش را شروع میکنید، درست مانند پسانداز پول برای آینده، میتوانید با ورزش منظم و مصرف پروتئین با کیفیت بالا، برای آیندهی طول عمر سالم خود سرمایهگذاری کنید. با عادات سالم، میتوانید بهطور موثر شکاف بین طول عمر و طول عمر سالم را کاهش دهید، استقلال خود را حفظ کنید و کیفیت زندگی را در سنین بالاتر به حداکثر برسانید.
