راز گرفتگی عضلات ورزشکاران؛ کمتر کسی درباره علت اصلی می‌داند

برای ورزشکار، لحظه‌ای ناامیدکننده‌تر از این وجود ندارد که درست وسط مسابقه، وقتی همه نگاه‌ها به اوست و بدنش باید بهترین عملکرد را داشته باشد، ناگهان عضله‌ای به شدت منقبض شود و او را از ادامه بازی باز دارد. گرفتگی ناگهانی می‌تواند مثل ضربه‌ای برق‌آسا تمام بدن را از کار بیندازد. عضله قفل می‌شود، درد آنی و طاقت‌فرسا همه‌چیز را متوقف می‌کند و ورزشکار چاره‌ای جز خروج از زمین ندارد.

این تجربه تلخ برای بسیاری از ورزشکاران، چه در دویدن سرعتی، چه در فوتبال، بسکتبال، والیبال یا حتی در ورزش‌های استقامتی مثل دوچرخه‌سواری و شنا، بارها و بارها تکرار شده است. اسپاسم‌های دردناک و غیرقابل‌کنترلی که به زبان علمی «گرفتگی عضلانی مرتبط با ورزش» نامیده می‌شوند، سال‌هاست به معمایی پیچیده برای مربیان و دانشمندان ورزش تبدیل شده‌اند. چرا که برخلاف دیگر آسیب‌ها، گرفتگی معمولاً بدون هشدار قبلی رخ می‌دهد؛ ناگهانی، غیرمنتظره و درست زمانی که ورزشکار بیش از هر لحظه دیگری به توان بدنی خود نیاز دارد.

یافته‌های تیم مایکل هِیلز، استادیار ترویج سلامت و آموزش بدنی، دانشگاه ایالتی کنسو نشان داده است که برخی ویژگی‌های زمین‌های ورزشی می‌توانند باعث خستگی زودهنگام عضلات و گرفتگی‌های غیرمنتظره شوند. هیلز در مطلبی در وب‌سایت کانورسیشن به این موضوع پرداخته است.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که دلیل اصلی گرفتگی عضلات هنگام ورزش ممکن است نه کم‌آبی و نه الکترولیت‌ها، بلکه نوع سطحی باشد که ورزشکار روی آن بازی می‌کند.

هنگام خستگی، تعادل طبیعی بین پیام‌های عصبی که به عضلات دستور «انقباض» و «آرام شدن» می‌دهند به هم می‌ریزد: گیرنده‌های کشش عضله (دوک‌های عضلانی) فعالیت بیشتری پیدا می‌کنند. درحالی‌که بازخورد بازدارنده از اندام‌های تاندونی گلژی (که در محل اتصال تاندون و فیبر عضلانی قرار دارند) کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر، عضلات پیام‌های متناقضی دریافت می‌کنند که آیا باید منقبض شوند یا شل شوند. نتیجه این سردرگمی، فعال شدن بیش از حد نورون‌های حرکتی است که فیبرهای عضلانی را مجبور به انقباض طولانی و غیرارادی می‌کند که همان گرفتگی عضله است.