در سمت دور کهکشان راه شیری چه می‌گذرد؟

شاید فکر کنید با توجه به اینکه در کهکشان راه شیری زندگی می‌کنیم، تا به‌حال به نقشه‌ی بسیار خوبی از کهکشان خود همراه با درک ساختار کلی و اجزای آن رسیده‌ایم.

بااین‌حال قرار گرفتن در کهکشان راه شیری در واقع یک مانع بزرگ برای نقشه‌برداری کهکشانی ما است. با نگاه کردن به هر کهکشانی بیرون از راه شیری، می‌توانیم بخش زیادی از آنچه را که مقابلمان گسترده شده است، ببینیم. همین ویژگی نقشه‌برداری از ساختار این کهکشان‌ها را آسان می‌کند.

اما برای کهکشان راه شیری خودمان با منظره‌ای مبهم از داخل گیر افتاده‌ایم. برای درک بهتر، تصور کنید در یک انبار غول‌پیکر پر از مه هستید که همیشه می‌توانید کف و سقف را ببینید، اما تاریکی مانع از هر گونه دید عمیق به محیط ساختمان می‌شود. می‌توانید جعبه‌ها و سایر کالاها را که در قفسه‌های مجاور روی همه چیده‌ شده‌‌اند، ببینید، اما آگاهی فضایی شما از ده‌ها متر یا بیشتر محو می‌شود. شما نمی‌توانید بگویید چه چیزی آن‌طرف وجود دارد، حتی نمی‌دانید که دیوارها چقدر دور هستند یا در نزدیکی حاشیه‌ی انبار یا مرکز آن هستید.

ستاره‌شناس‌ها دقیقا با مشکل فوق روبه‌رو هستند. اگر کهکشان ما فقط از ستاره تشکیل شده بود، می‌توانستیم آن را شفاف ببینیم؛ اما خانه‌ی کیهانی ما پر از گرد و غبار است؛ دانه‌های ریز مواد سنگی یا دوده‌گرفته که هنگام مرگ ستاره‌های عظیم شکل می‌گیرند و با بادهای سهمگین منتشر می‌شوند. میلیاردها عدد از این ستاره‌ها طی میلیاردها سال کهکشان راه شیری را با غبار خفه کردند و آن را مملو از ابرهایی کدر ساخته‌اند که خط دید ما را محدود و مسدود می‌کنند. اساسا تمام ستاره‌هایی که می‌توانیم ببینیم در سمت نزدیک ما از کهکشان راه شیری قرار دارند.

با این‌حال می‌توانیم با اطمینان کامل بگوییم که کهکشان ما صفحه‌ای مسطح با یک برآمدگی مرکزی تقریبا کروی از ستارگان است. در یک شب تاریک و بدون ماه، ما آن را به شکل یک رودخانه گسترده از نور در سراسر آسمان می‌بینیم که به سمت بیرون به شکل دایره‌ای در نزدیکی صورت فلکی کمان شکوفا می‌شود.