آیا مجسمههای موآی جزیره ایستر به آخر خط رسیدهاند؟
آیا مجسمههای موآی جزیره ایستر به آخر خط رسیدهاند؟
در یک معدن سنگی باستانی بر فراز آتشفشانی در جزیرهای دورافتاده در اقیانوس آرام، پیکرههایی نیمهکاره قرار دارند که در دل صخرهها تراشیده شدهاند. چهرههای زمخت این تندیسها با ابروهای درهمکشیده و بینیهای کشیدهشان شهرت جهانی دارند. اینجا سرزمین موآی است؛ پیکرههای انسانی منحصربهفرد جزیره راپا نویی که با نام جزیره ایستر نیز شناخته میشود؛ جزیرهای منزوی به اندازه شهر واشنگتن دیسی که در فاصله ۳۵۰۰ کیلومتری از ساحل شیلی قرار دارد.
تعداد خیرهکنندهی مجسمههای موآی نفسگیر است. تکههایی از آنها در کنار جادهها، در امتداد ساحل و بر دامنه تپهها دیده میشوند. مجموعه این مجسمهها یادگاری فیزیکی از تاریخ کهن این سرزمین هستند. آریکی تپانو مارتین میگوید: «ما در حال محافظت از موآیها هستیم تا مردممان را در این جزیره حفظ کنیم.»
صدها سال پیش، مردم باستانی مجسمههای غولپیکری همچون اینها را تراشیدند و حجاری کردند. شواهد این فعالیتها همه جا دیده میشود؛ هم در معدن اصلی که برخی از پیکرهها هنوز در دل کوه باقیماندهاند و برخی در زمینهای اطراف.
در نگاه اول، موآیهای با ابهت و چهرههای جدیشان مقاوم به نظر میرسند؛ اما از نوعی سنگ آتشفشانی به نام «تاف» ساخته شدهاند که عمدتاً از خاکستر فشرده تشکیل شده است. این سنگ، متخلخل و بهطور غیرعادی نرم است و باد و باران با آن مهربان نیستند. از نزدیک، چهرههای سالخورده موآی پر از نشانههای فرسایش و لک هستند. این مجسمهها به آرامی به غبار تبدیل میشوند.
