وای‌فای ۷ با استاندارد فنی 802.11be، نسل جدید شبکه‌های بی‌سیم است که با افزایش سرعت، کاهش تأخیر و بهبود پایداری اتصال، عملکرد بهتری نسبت به وای‌فای ۶ و وای‌فای ۶E ارائه می‌دهد.

به گزارش بیکینگ به نقل از Techspot، این فناوری برای کاربردهای سنگین مانند واقعیت افزوده و مجازی (AR/VR)، پخش ویدئو با وضوح بسیار بالا، بازی ابری و اتصال تعداد زیادی از دستگاه‌های اینترنت اشیا (IoT) طراحی شده است.

یکی از مهم‌ترین پیشرفت‌های وای‌فای ۷، پشتیبانی از کانال‌های ۳۲۰ مگاهرتزی است؛ پهنایی که دو برابر حداکثر پهنای کانال در وای‌فای ۶E محسوب می‌شود. این قابلیت امکان انتقال حجم بیشتری از داده‌ها را در هر بازه زمانی فراهم می‌کند و به‌ویژه در باند فرکانسی ۶ گیگاهرتز، که معمولاً با تداخل کمتری روبه‌رو است، اهمیت دارد.

قابلیت مهم دیگر، عملکرد چندپیوندی (Multi-Link Operation یا MLO) است. دستگاه‌های سازگار می‌توانند به‌جای استفاده از یک باند فرکانسی، داده‌ها را به‌صورت هم‌زمان از طریق باندهای ۲.۴، ۵ و ۶ گیگاهرتز ارسال و دریافت کنند. این ویژگی به توزیع بهتر ترافیک شبکه کمک می‌کند و می‌تواند پایداری اتصال را در محیط‌های شلوغ، مانند دفاتر کاری و مجتمع‌های مسکونی، افزایش دهد.
 

سرعت نظری وای‌فای ۷ به حدود ۴۶ گیگابیت‌برثانیه می‌رسد؛ درحالی‌که حداکثر سرعت نظری وای‌فای ۶ حدود ۹.۶ گیگابیت‌برثانیه است. همچنین، مدولاسیون 4096-QAM امکان انتقال داده‌های بیشتر در هر سیگنال را فراهم می‌کند. بهبود شکل‌دهی پرتو (Beamforming) نیز به هدایت دقیق‌تر سیگنال‌ها و افزایش قابلیت اطمینان اتصال کمک می‌کند.

نکته مهم این است که وای‌فای ۷ فقط از باند ۶ گیگاهرتز استفاده نمی‌کند؛ بلکه مانند نسل‌های قبلی، باندهای ۲.۴ و ۵ گیگاهرتز را نیز پشتیبانی می‌کند. باند ۲.۴ گیگاهرتز برای پوشش گسترده‌تر و سازگاری با دستگاه‌های قدیمی مناسب است، درحالی‌که باندهای ۵ و ۶ گیگاهرتز امکان دستیابی به سرعت بیشتر و تأخیر کمتر را فراهم می‌کنند.

 

با وجود عرضه گسترده روترها، لپ‌تاپ‌ها و گوشی‌های سازگار، سرعت واقعی به عواملی مانند تجهیزات شبکه، نوع اشتراک اینترنت، فاصله از روتر و میزان تداخل محیطی بستگی دارد. بنابراین، وای‌فای ۷ ظرفیت بالاتری ارائه می‌دهد، اما دستیابی به حداکثر سرعت آن به شرایط شبکه نیز وابسته است.