به گزارش بیکینگ به نقل از Coindesk، با توسعه هوش مصنوعی، عامل‌های خودمختار احتمالاً فقط وظایفی مانند تولید متن یا تحلیل داده را انجام نخواهند داد؛ بلکه می‌توانند با عامل‌های دیگر مذاکره کنند، منابع پردازشی بخرند، هزینه داده را بپردازند، تراکنش انجام دهند و حتی در چارچوب تعیین‌شده توسط انسان‌ها تصمیم‌های مالی بگیرند. زیرساخت پرداخت سنتی عمدتاً برای تعامل انسان‌ها و مؤسسات طراحی شده است و ممکن است برای اقتصادی که در آن میلیون‌ها نرم‌افزار به‌صورت مداوم و خودکار تراکنش‌های کوچک انجام می‌دهند، انعطاف‌پذیری کافی نداشته باشد.
بلاک‌چین به دلیل قابلیت برنامه‌پذیری پول می‌تواند بخشی از راه‌حل باشد. عامل هوش مصنوعی می‌تواند از طریق کیف پول، قرارداد هوشمند (Smart Contract) یا انتقال استیبل‌کوین (Stablecoin)، بدون نیاز به بسیاری از مراحل دستی سیستم مالی سنتی، ارزش را جابه‌جا کند. استیبل‌کوین‌ها نیز می‌توانند میان قابلیت برنامه‌پذیری بلاک‌چین و واحدهای پولی آشنا ارتباط برقرار کنند.
موضوع مهم دیگر، هویت، مالکیت و منشأ داده‌ها است. هرچه عامل‌های هوشمند مستقل‌تر شوند، بازارها به روش‌هایی برای تشخیص هویت عامل، تعیین سطح دسترسی و مشخص‌کردن مالکیت اطلاعات و دارایی‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی نیاز خواهند داشت. بلاک‌چین با ایجاد سوابق مشترک و قابل‌راستی‌آزمایی می‌تواند بخشی از این زیرساخت را فراهم کند، هرچند همه مشکلات را به‌تنهایی حل نخواهد کرد.
بااین‌حال، این هشدار را نباید نادیده گرفت که ترکیب واژه‌های «هوش مصنوعی» و «ارز دیجیتال» به‌تنهایی ارزش اقتصادی ایجاد نمی‌کند. از نگاه او، سرمایه‌گذاران باید به جای دنبال‌کردن روایت‌های هیجانی، به زیرساخت‌هایی توجه کنند که مشکلات واقعی ناشی از افزایش خودکارسازی را حل می‌کنند؛ از جمله پرداخت، تسویه، هویت، امنیت سایبری، نگهداری دارایی و اتصال بازارهای سنتی و دیجیتال.
در نهایت، اینترنت شیوه انتقال اطلاعات را تغییر داد، بلاک‌چین شیوه انتقال ارزش را متحول کرد و هوش مصنوعی در حال تغییر عامل تصمیم‌گیری اقتصادی است. برخورد این سه تحول می‌تواند یکی از روندهای مهم اقتصاد دیجیتال آینده باشد.
