سهمیه‌بندی شکر در سال‌های اولیه کودکی با تفاوت در ترجیحات خوراکی‌های شیرین، پیامدهای روان‌پزشکی و سلامت روان و نیز تفاوت‌های ساختاری در مغز همراه بوده است.

هانا ناوراتیلوا، نویسنده اصلی این پژوهش، گفت: «اگر از تاثیر کامل قند بر سلامت جسم و روان‌مان در طول عمر آگاه باشیم، می‌توانیم به سیاست‌گذاری در حوزه سلامت عمومی کمک کنیم و رژیم‌های غذایی خود را تغییر دهیم.»

پژوهشگران دانشگاه سوری داده‌های پزشکی بیش از ۴۵ هزار نفر را که بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ متولد شده‌اند تحلیل کردند؛ دوره‌ای که هم‌زمان با سهمیه‌بندی پس از جنگ جهانی دوم در بریتانیا و سال‌های پس از لغو محدودیت‌ها بود.

در بریتانیا از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۳ سیاست‌های سهمیه‌بندی شکر در دوران جنگ و پس از آن اجرا می‌شد و مصرف شکر برای بزرگسالان تقریبا به ۴۰ گرم در روز محدود شده بود.

این مطالعه که در نشریه Translational Psychiatry (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شده، وضعیت شرکت‌کنندگانی را که در دوران جنینی و سپس تا سنین ۶، ۱۲، ۱۸ و ۲۴ ماهگی یا فقط در دوران جنینی با سهمیه‌بندی روبه‌رو بوده‌اند با افرادی که هرگز چنین محدودیتی را تجربه نکرده‌اند مقایسه کرده است.

افرادی که طولانی‌ترین دوره سهمیه‌بندی را تجربه کرده‌اند، تمایل کمتری به مصرف خوراکی‌های شیرین گزارش کرده‌اند و خطر ابتلا به اضطراب در بزرگسالی در آن‌ها به‌طور قابل توجهی کمتر بوده است. خطر اضطراب در این گروه ۳۳ درصد کمتر از کسانی بود که هرگز مشمول سهمیه‌بندی نشده بودند.

در گروه‌های مشمول سهمیه‌بندی، بروز اضطراب و افسردگی نیز در سنین بالاتری رخ داده است. میانه سن شروع اضطراب در گروه‌های با سهمیه‌بندی طولانی حدود ۶۲ سال بود، در حالی که این عدد در گروه بدون سهمیه‌بندی ۵۵ سال گزارش شد.

پژوهشگران یادآور شدند که پس از پایان سهمیه‌بندی، مصرف شکر به سرعت افزایش یافت، اما آثار محدودیت در سال‌های نخست زندگی برای مدت طولانی باقی ماند.

نوفر گیفمن، استاد دانشگاه سوری و نویسنده ارشد این مطالعه، گفت: «با وجود افزایش مصرف شکر پس از پایان سهمیه‌بندی در میان شرکت‌کنندگان، به نظر می‌رسد محیط‌های تغذیه‌ای اولیه همچنان برای سلامت روان اهمیت پایدار دارند.»

چرا چنین اتفاقی می‌افتد؟
به گفته نویسندگان، هزار روز نخست زندگی یک بازه حیاتی برای رشد مغز است و تغذیه در این دوره می‌تواند باعث تغییرات پایدار در ساختار مغز شود.

پژوهش‌های پیشین که نویسندگان به آن‌ها استناد کرده‌اند نشان می‌دهد رژیم‌های غذایی سرشار از شکر می‌تواند چگالی و دسترسی نورون‌های سروتونینی را که برای تنظیم خلق حیاتی هستند کاهش دهد و محدودیت زودهنگام مصرف شکر شاید از این مسیرها محافظت کند.