حدود ۱۰ هزار سال پیش، تعداد انگشت‌شماری از ماموت‌های پشمالوی جدا‌افتاده، در جزیره‌ای در شمالگان روسیه، در راستای کرانه‌ی ساحلی سیبری سرگردان بودند. این گله‌ی کوچک که احتمالا شامل فقط هشت ماموت بود، به دلیل بالا‌آمدن سطح آب دریاها و ذوب‌شدن یخ‌تاق‌ها از سرزمین اصلی جدا شده بودند. آن‌ها در هزاره‌های بعدی و پیش از انقراض گونه در زمانی حدود چهار هزار سال پیش، به جمعیت ثابتی بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ ماموت رسیدند.گله‌ی جداافتاده‌ی ماموت‌های پشمالو آخرین جمعیت شناخته‌شده از این حیوانات باستانی بودند و اگر شانس می‌آوردند، این امکان را داشتند که تا دوران معاصر نیز زنده بمانند. ما داستان آخرین ماموت‌ها را به لطف مطالعه‌ای ژنتیکی که از سوی لاو دالن و همکارانش از دانشگاه استکهلم در سوئد انجام شده است، می‌دانیمگروه محققان، دی‌ان‌ای ۱۴ ماموت از جزیره ورانگل روسیه را به علاوه‌ی هفت ماموت از جمعیت سرزمین اصلی که متعلق به دوران پیش از جداشدن گله‌ی کوچک بود، بررسی کردند. داده‌های بررسی‌شده در مجموع ۵۰ هزار سال تاریخ ژنتیکی را پوشش می‌دهند.با کاهش تنوع ژنتیکی، جمعیت در مواجهه با عوامل بیماری‌زای جدید مستعد کاهش می‌شودتجزیه‌و‌تحلیل محققان نشان می‌دهد که با وجود تعداد اندک ماموت‌ها، درونزایی علت مرگ و انقراض آن‌ها نبوده است. درونزایی در تولید‌مثل، زمانی اتفاق می‌افتد که دو والد، ارتباط ژنتیکی نزدیکی با یکدیگر داشته باشند. دالن می‌گوید جمعیت ماموت‌های باقی‌مانده، جهش‌های ژنتیکی مضر را حتی در صورت انباشتگی جهش‌های جزئی، با موفقیت پاکسازی کردند. دالن می‌افزاید:ما می‌توانیم نشان دهیم که به احتمال زیاد، درونزایی و بیماری‌های ژنتیکی عامل کاهش تدریجی و سوق‌دادن جمعیت به سمت انقراض نبوده است. وضعیت این جمعیت حتی با وجود درونزایی، مناسب بود.
مجله خبری بیکینگ
