کشف غیرمنتظره در تایوان: دنیسوواها قدبلندتر از چیزی بودند که تصور می‌کردیم

داستان دنیسوواها از سال ۲۰۱۰ شروع شد، زمانی که دانشمندان برای اولین بار با بررسی دی‌ان‌ای یک استخوان انگشت کوچک، به وجود این گروه از انسان‌های باستانی پی بردند. از آن زمان تاکنون، تنها چند قطعه فسیل از آنها کشف شده و اطلاعات ما درباره‌ی زیست‌شناسی، فرهنگ و ظاهر آنها بسیار محدود است.

اما اکنون، کشف دو استخوان پا که توسط ماهی‌گیران از کانال پنگو در غرب تایوان بیرون کشیده شده، پنجره‌ی جدیدی به سوی دنیای این انسان‌تباران منقرض‌شده گشوده است. به گزارش نیوساینتیست، یوسوکه کایفو از دانشگاه توکیو و همکارانش با استفاده از تکنیک‌های پیشرفته‌ی تحلیل پروتئین، موفق شدند هویت استخوان‌ها را به عنوان دنیسووا تأیید کنند.

استخوان‌های کشف‌شده که به «پنگو ۲» و «پنگو ۳» معروف هستند، به دو فرد مذکر تعلق دارند که حدود ۴۵هزار سال پیش زندگی می‌کرده‌اند. براساس برآوردهای محققان، پنگو ۲ حدود ۱۸۰ سانتی‌متر قد و ۸۳ کیلوگرم وزن داشته، در حالی که قد پنگو ۳ به ۱۹۰ سانتی‌متر و وزنش به ۹۱ کیلوگرم می‌رسیده است.

چنین قد و وزنی، دنیسوواها را به یکی از بزرگ‌ترین انسان‌های زمان خود تبدیل می‌کند. آدام بروم، باستان‌شناس دانشگاه گریفیث در استرالیا که در مطالعه مشارکت نداشته، می‌گوید پنگو ۳ از نظر قد و وزن با ارلینگ هالند، ستاره‌ی فوتبال جهان، قابل مقایسه است.

دانشمندان با بررسی نسبت‌های ایزوتوپ‌های کربن و نیتروژن در استخوان‌ها، به اطلاعات جالبی درباره‌ی رژیم غذایی و زیستگاه پنگو ۳ دست یافتند. این تحلیل‌ها نشان می‌دهد که او در منطقه‌ای با پوشش گیاهی ساوانا یا علفزار زندگی می‌کرده و رژیم غذایی‌اش عمدتاً از گوشت تأمین می‌شده است.

نکته‌ی قابل‌توجه اینکه هیچ اثری از مصرف آبزیان یا غذاهای دریایی در پنگو ۳ دیده نمی‌شود؛ در حالی که انسان‌های مدرن که بعدها به جنوب شرق آسیا آمدند، به طور گسترده از منابع دریایی تغذیه می‌کردند. این تفاوت نشان‌دهنده‌ی سبک زندگی متفاوت دنیسوواها در مقایسه با مهاجران بعدی است.

کریس استرینگر از موزه تاریخ طبیعی لندن به نکته‌ی جالبی اشاره می‌کند: انتظار می‌رفت در شرایط گرم‌تر تایوان، حتی در دوره‌های یخبندان، بدن‌ها سبک‌تر و ظریف‌تر باشند. اما یافته‌ها نشان می‌دهد دنیسوواهای تایوانی با بزرگ‌ترین برآوردهای قد و وزن برای نئاندرتال‌ها برابری می‌کنند. این موضوع، پرسش‌های جدیدی را درباره‌ی سازگاری این انسان‌های باستانی با محیط‌های گرمسیری مطرح می‌کند.

یافته‌های پژوهش جدید که به در پایگاه داده بایوآرکایو منتشر شده است، همچنین شکاف بزرگی در درک ما از توزیع جغرافیایی و ویژگی‌های فیزیکی دنیسوواها در شرق و جنوب شرق آسیا در اواخر دوره‌ی زندگی آنها پر می‌کند و نشان می‌دهد که این انسان‌های مرموز، بسیار بزرگ‌تر و قدرتمندتر از آن چیزی بوده‌اند که تاکنون تصور می‌کردیم.