این موجودات شبیه هیچ چیز زنده امروزی نبودند. کاشفان آنها، به رهبری یوخن براکز و بنجامین نترشِیم از دانشگاه ملی استرالیا، آنها را پروتوسترول بیوتا نامیده‌اند.
آنها می‌توانند اولین شکارچیان زمین باشند. همچنین به نظر می‌رسد که آنها اجداد تمام حیات یوکاریوتی روی زمین از جمله گیاهان، حیوانات و قارچ‌ها و البته ما هستند. نترشِیم می‌گوید: «به نظر می‌رسد بقایای مولکولی پروتوسترول بیوتا که در سنگ‌های ۱.۶ میلیارد ساله کشف شده، قدیمی‌ترین بقایای دودمان خودمان باشد. آنها حتی قبل از آخرین جد مشترک یوکاریوتی (۱.۲ میلیارد سال پیش) می‌زیسته‌اند. این موجودات باستانی در اکوسیستم‌های دریایی در سرتاسر جهان فراوان بودند و احتمالا اکوسیستم‌ها را در بیشتر تاریخ زمین شکل داده‌اند.»
از آنجایی که حیات یوکاریوتی (موجوداتی که سلول‌های آنها دارای هسته است) امروزه بسیار غالب است، دانشمندان فکر می‌کنند که باید بیش از یک میلیارد سال پیش ظهور کرده باشد. دیرین‌زیست‌شناسان برای مدت طولانی به دنبال این یوکاریوت‌های اولیه بودند، اما شناسایی موجودات باستانی بسیار چالش‌برانگیز است. از آنجایی که بیش از یک میلیارد سال از زندگی آنها می‌گذرد، هر گونه اثری که ممکن است از خود بر جای گذاشته باشند، احتمالا به شدت تخریب شده و تشخیص مطمئن آن دشوار است.
این کشف با تجزیه و تحلیل سنگ‌های آبراه‌های سراسر جهان انجام شد که قدیمی‌ترین آنها مربوط به سازند نهر بارنی در استرالیا بود که قدمت آن به ۱.۶۴ میلیارد سال پیش می‌رسد.
آنها به طور خاص به دنبال استروئیدها بودند، نشانگر زیستی یوکاریوت‌های اولیه که برای اولین بار توسط کنراد بلوخ، بیوشیمیدان برنده جایزه نوبل در سال ۱۹۹۴ پیش‌بینی شد. چرا که تقریبا همه یوکاریوت‌ها می‌توانند استروئیدهایی مانند کلسترول را سنتز کنند.
براکز توضیح می‌دهد: «ما ترکیبی از تکنیک‌ها را به کار بردیم تا ابتدا استروئیدهای مدرن مختلف را به معادل فسیل‌شده‌شان تبدیل کنیم؛ در غیر این صورت، حتی نمی‌دانستیم به دنبال چه چیزی بگردیم.»
محققان بر این باورند که ارگانیسم‌های پروتوسترول بیوتا بزرگ‌تر و پیچیده‌تر از باکتری‌ها بودند و به عنوان زنجیره بعدی در شبکه غذایی روی آنها رشد می‌کردند. احتمالا آنها اولین شکارچیان روی زمین بوده‌اند که باکتری‌ها را شکار می‌کردند و می‌بلعیدند.
۵۸۵۸
