به گزارش خبرگزاری بیکینگ، این دایناسور که Norellraptor barsboldi نام‌گذاری شده، حدود ۵۷ سانتی‌متر طول داشته و بر اساس بررسی فسیل، هنگام مرگ حدود سه ساله بوده است. بقایای آن در سازند جیوفوتانگ در شمال‌شرق چین کشف شده؛ منطقه‌ای که قدمت سنگ‌های آن به دوره کرتاسه اولیه بازمی‌گردد.
N. barsboldi از گروه میکروراپتورها بوده؛ دایناسورهای پرداری که خویشاوند نزدیک پرندگان محسوب می‌شوند، اما اجداد مستقیم پرندگان امروزی نیستند. این جانور دندان‌ها و چنگال‌های خمیده‌ای داشته و احتمالاً از جانوران کوچک مانند پستانداران اولیه، مارمولک‌ها، دوزیستان و دایناسورهای جوان تغذیه می‌کرده است.
بررسی‌های انجام‌شده روی فسیل نشان می‌دهد برخی ویژگی‌های مرتبط با پرواز در میکروراپتورها و دودمان پرندگان به‌طور مستقل شکل گرفته‌اند. پژوهشگران حدود ۱۹۴ تغییر کالبدشناختی را در روند تکامل میکروراپتورها بررسی کردند که حدود ۳۰ درصد از آنها در دودمان پرندگان نیز دیده می‌شود؛ با این حال، ترتیب شکل‌گیری این ویژگی‌ها در دو گروه یکسان نبوده است.
محققان بر همین اساس احتمال می‌دهند پرواز بال‌زدنی در پرندگان و برخی دایناسورهای غیرپرنده، به‌صورت مستقل تکامل یافته باشد؛ موضوعی که می‌تواند درک دانشمندان از مسیر تکامل پرواز را تغییر دهد.
چهار بال این دایناسور احتمالاً فقط برای پرواز مستقیم کاربرد نداشته‌اند. پژوهشگران معتقدند بال‌های عقبی می‌توانسته‌اند در حفظ تعادل، ترمز کردن و کنترل سریع هنگام تغییر مسیر نقش داشته باشند. همچنین احتمال استفاده از این بال‌ها برای سر خوردن، نمایش جفت‌یابی یا گرم نگه داشتن تخم‌ها نیز مطرح شده است.
نتایج این پژوهش در مجله Nature Communications منتشر شده است.
۲۲۷۲۲۷
