به گزارش خبرگزاری بیکینگ و براساس گزارش زومیت، قدیمیترین شواهد شناختهشده از مصرف مواد روانگردان توسط انسان ممکن است نه به نوشیدنیهای تخمیری، بلکه به دانههایی تلخ و سخت بازگردد که انسانها هزاران سال پیش در دهان میگذاشتند و میمکیدند.
مطالعهای تازه با بررسی دو اسکلت باستانی کشفشده در اندونزی، نشان میدهد جوامع این منطقه تا ۲۵هزار سال پیش دانههای بتل (Areca Nut) میمکیدند. بتل که با نام دانهی پوپل نیز شناخته میشود، بذر نخل فوفل (فوفل کاتچو) است و در بیشتر مناطق استوایی اقیانوس آرام، جنوب و جنوبشرقی آسیا و بخشهایی از شرق آفریقا رشد میکند.
بهگزارش گاردین، پژوهشگران با بررسی دو اسکلت بسیار کمیاب از جزیرهی سولاوسی اندونزی، فرسایش چشمگیر دندانها و آثاری از یک مادهی روانگردان را در دندانهای باقیماندهی افراد شناسایی کردند. شکل و عمق فرسایشها نشان میدهد این افراد احتمالاً بهطور مداوم دانههای سخت و سایندهی بتل را در دهان نگه میداشتند و میمکیدند.
بتل چندان شناختهشده نیست، اما یکی از پرمصرفترین مواد روانگردان جهان محسوب میشود. این ماده پس از الکل، کافئین و نیکوتین، چهارمین مادهی روانگردان پرمصرف جهان است و تخمین زده میشود که حدود یکدهم جمعیت جهان دانههای آن را میجوند.
پروفسور آدام برام از مرکز پژوهشهای استرالیا برای تکامل انسان در دانشگاه گریفیث، بریزبن، میگوید: «ما شواهدی پیدا کردهایم که نشان میدهد عادت بسیار رایج مصرف این مادهی مخدر که امروزه در بخش بزرگی از منطقهی آسیا-اقیانوسیه دیده میشود، چگونه ممکن است شکل گرفته باشد.»
مکیدن بتل ممکن است نوعی درمان سنتی برای دنداندرد بوده باشد
در آغاز، گروه پژوهشی بقایای اسکلت دو جستوجوگر خوراک را بررسی کرد که پیش از آغاز کشاورزی در دو محوطهی جداگانه از جزیرهی سولاوسی سکونت داشتند. برآوردها نشان داد که قدمت یکی از این افراد حدود ۷هزار سال و دیگری بین ۱۶ تا ۲۵هزار سال است. تحلیل دندانهای این دو فرد بالغ، شیارهایی عمیق و مدور را آشکار ساخت که عمق آنها در برخی نقاط چنان زیاد بود که احتمالاً پالپ دندان را نمایان میکرد.
برام میگوید: «انگار چیزی به شکل آبنبات گرد بوده که آن را مثل مته داخل دندان گذاشته و بخش درونی دندان را تراشیده باشد.»
نام رایج بتل از شیوی مصرفش آمده است؛ زیرا مردم اغلب دانهها را برای جویدن داخل برگهای گیاه بتل میپیچند. امروزه دانههای بتل معمولاً پس از ترکیب شدن با آهک مصرف میشوند. این آهک از آسیابکردن پوستهها یا صدفهای سوخته به دست میآید و ترکیب حاصل را به شکل تودهای موسوم به «کویید» درمیآورد.
برام احتمال میدهد که فرسایش عجیب دندانها در اثر جسمی سخت، گرد و ساینده در دهان ایجاد شده باشد؛ اما هنوز مشخص نبود این جسم چه چیزی بوده است. او توضیح میدهد: «فرض کنید سنگی را در دهان نگه دارید و آن را از یک بخش دهان به بخش دیگری حرکت دهید. اگر این کار را روزبهروز و ساعتبهساعت انجام دهید، در نهایت بافت بسیار سخت دندانهایتان بر اثر سایش از بین میرود و چنین شیارهایی شکل میگیرد.»
۲۲۷۲۲۷
