کشتی غول‌پیکری که سکوی نفتی را یک‌جا از دریا بلند می‌کند

دریای شمال هیچ مجالی برای خطای محاسباتی و مهندسی باقی نمی‌گذارد. دهه‌هاست که وقتی عمر یک سکوی نفتی غول‌پیکر به پایان می‌رسد، شرکت‌های انرژی با چالشی لجستیکی روبه‌رو می‌شوند، صدها کارگر برای ماه‌ها کار روی آب‌های یخ‌زده و طوفانی اعزام می‌شوند تا این سازه‌های فولادی را با مشقت قطعه‌قطعه کنند.

روش سنتی دمونتاژ کردن سکوهای نفتی، همواره کُند، پرخطر و از نظر اقتصادی بسیار پرهزینه بود. اما تصور کنید به‌جای تکه‌تکه کردن یک آسمان‌خراش در میانه اقیانوس، شناوری از راه برسد، تمام سازه را در آغوش بگیرد و عرشه‌ای به وزن ۲۴ هزار تن را در کمتر از ده ثانیه، یک‌جا از پایه‌هایش جدا کند.

هنگامی‌که از افق بالا به کشتی پایونیرینگ اسپیریت نگاه می‌کنید، پیش از هر چیز شکل غیرمعمول دماغه‌اش توجهتان را جلب می‌کند. جلوی کشتی به‌جای نوک بسته‌ی شناورهای معمول، شکافی عظیم به طول ۱۲۲ و عرض ۵۹ متر دیده می‌شود. همین دهانه‌ی عظیم به کشتی اجازه می‌دهد از دو طرف به سکوی نفتی نزدیک شود و پایه‌های آن را میان بدنه‌ی خود جای دهد.

پس از اینکه پایه‌های سکوی نفت در فضای خالی دماغه قرار گرفتند، شانزده تیر بالابر از دو طرف به‌آرامی زیر بخش بالایی سکو می‌روند. تیرها وزن عرشه‌ها، ساختمان‌ها و تجهیزات چندده‌هزار تنی را تحویل می‌گیرند و تمام سازه را روی کشتی نگه می‌دارند.