کره دایسون ممکن است واقعا وجود داشته باشد؛ البته فقط در یک نوع منظومه خاص

کره‌های دایسون، ابرسازه‌های فرضی که تمدن‌های بیگانه‌ی پیشرفته ممکن است برای احاطه‌کردن یک ستاره و بهره‌برداری از انرژی آن بسازند، یک نقص مهلک دارند: این سازه‌ها به طرز فاجعه‌باری ناپایدار هستند؛ اما اکنون یک مهندس مدعی شده راهی برای پایدارسازی این ساختارها یافته است و برای این کار به دو ستاره نیاز داریم.

فیزیکدان مشهور فریمن دایسون در دهه‌ی ۱۹۶۰، ایده‌‌ی کره‌های یادشده را به نام خودش مطرح کرد. به باور او یک جامعه‌ی به‌اندازه‌ی کافی پیشرفته، نیاز سیری‌ناپذیری به فضا برای زندگی و انرژی خواهد داشت و اگر به اندازه‌ی کافی پرتلاش باشد، می‌تواند هر دو مشکل را با تکه‌تکه‌کردن یک سیاره و تبدیل آن به یک پوسته‌ی کروی عظیم حل کند. این کره با محصور کردن ستاره، سطحی معادل میلیاردها سیاره ایجاد می‌کند که توانایی جذب مقدار زیادی انرژی خورشیدی را دارد.

براساس محاسبات دایسون، پوسته‌ای ساخته‌شده از سیاره‌ای به جرم مشتری می‌تواند خورشید را به‌طور کامل در مداری تقریباً هم‌اندازه با مدار زمین احاطه کند. بااین‌حال، گرانش درون پوسته‌ای توخالی خنثی می‌شود، به این معنا که هیچ نیرویی کره را به ستاره متصل نگه نمی‌دارد. بنابراین پوسته و ستاره هر کدام ممکن است در جهت‌های مستقل حرکت کنند و این یعنی در نهایت ستاره به کره برخورد و آن را نابود خواهد کرد.

به‌گزارش لایوساینس، کالین مک‌اینز، مهندس دانشگاه گلاسگو، در مقاله‌ای که ۲۹ ژانویه در ژورنال MNRAS منتشر شد، راه‌حلی تئوری برای پایدارسازی کره دایسون پیدا کرده است. نکته کلیدی این است برای چنین ساختار به منظومه‌ای حداقل با دو ستاره نیاز داریم.