به گزارش بیکینگ، جنگنده پنهانکار اف ۳۵ تازه ترین نمونه از تاریخچه طولانی طراحی هواپیماهای پنهانکار است. تمرکز اصلی در اینجا کاهش قابلیت شناسایی هواپیما با استفاده از رادار است. رادار با بازتاب امواج از هواپیما و بازگشت به منبع عمل می کند – بنابراین یک هواپیمای پنهانکار برای به حداقل رساندن این بازتاب طراحی شده است.
بر اساس گزارش روزیاتو، هواپیماهای پنهانکار معمولاً دارای سطوح صاف و لبه های تیز هستند. این طراحی به منحرف کردن امواج رادار از گیرنده کمک می کند و در نتیجه باعث می شود هواپیما کم تر روی صفحه رادار دیده شود.
اف -۳۵ دارای سطوح صاف و ترکیبی، لبه های اره ای و زوایای داخلی تیز است که همگی برای به حداقل رساندن بازتاب راداری طراحی شده اند. تسلیحات آن نیز به جای اینکه به صورت خارجی آویزان شوند، به صورت داخلی ذخیره می شوند تا ردیابی بیشتر به حداقل برسد.
استفاده از مواد جاذب امواج رادار
انتخاب مواد نیز نقش مهمی در قابلیت های پنهانکاری دارد. سطح بدنه این هواپیما از پوشش های ویژه ای استفاده می کند که برای جذب امواج رادار به جای انعکاس آن ها طراحی شده اند. این می تواند شامل موادی مانند فریت (ferrite) یا ساختارهای پیچیده کربنی باشد.
اجتناب از شناسایی موتور
به عنوان آخرین ویژگی مهم ضد شناسایی، موتورهای اف ۳۵ بسیار متفاوت هستند. اگزوز موتور داغ منبع اصلی شناسایی شدن است و هواپیماهای پنهانکار برای به حداقل رساندن آن اقداماتی انجام می دهند. موتورها برای دستیابی به این هدف از سیستم های خنک کننده و نازل های انحراف دهنده استفاده می کنند.
حتی با پیشرفته ترین طراحی و ویژگی های پنهانکاری، اف ۳۵ کاملاً غیرقابل شناسایی نیست. با این حال، چنین تکنیک هایی اثربخشی شناسایی، مسافتی که هواپیما در آن شناسایی می شود و توانایی سیستم های دفاعی برای ردیابی و هدف قرار دادن آن را کاهش می دهند.
۵۸۵۸
