چهره پنهان انسانتبار اسرارآمیز دنیسووا سرانجام آشکار شد
چهره پنهان انسانتبار اسرارآمیز دنیسووا سرانجام آشکار شد
تا همین اواخر، انسانتباران دنیسووا فقط یک نام ژنتیکی بودند؛ گروهی از انسانهای باستانی که نشانی از چهرهشان در دست نبود. اما حالا، جمجمهای بزرگ از شمال شرق چین پرده از ظاهر این گونهی مرموز برداشته است. ترکیبی از تحلیلهای پیشرفتهی پروتئینی و ردیابی دیانای میتوکندریایی، نشان داده که این فسیل، با عنوان «مرد اژدهایی»، در حقیقت به گونهی دنیسوواها تعلق دارد.
بهگزارش نیوساینتیست، تیمی به سرپرستی چیائومی فو در پکن با بررسی پروتئینها و دیانای بهجامانده از فسیل مرد اژدهایی، توانستند ارتباط آن را با دنیسوواها اثبات کنند. پیشتر نیز برخی پژوهشگران دربارهی ارتباط این فسیل با دنیسوواها گمانهزنی کرده بودند.
بررسی ساختار جمجمه، نشان میدهد دنیسوواها احتمالاً اندامی تنومند و جثهای بزرگ داشتهاند. بنس ویولا، انسانشناس در دانشگاه تورنتو، میگوید: «وزن بدون چربی بدن آنها شاید به حدود ۱۰۰ کیلوگرم میرسیده و این اندازه، در میان انسانتباران پیشاتاریخی چشمگیر است.»
دنیسوواها احتمالاً اندامی تنومند و جثهای بزرگ داشتهاند
پیشینهی شناخت دنیسوواها به سال ۲۰۱۰ بازمیگردد؛ زمانی که دانشمندان در غاری در سیبری، تکهای از استخوان انگشت را کشف کردند که ژنوم آن با هیچیک از گونههای شناختهشدهی انسانی همخوانی نداشت. همین دادهی ژنتیکی، پایهی شناسایی گونهای تازه شد که بعدها دنیسووا نام گرفت.
در ادامه، ردپای ژنتیکی دنیسوواها در دیانای جمعیتهایی در جنوب شرق آسیا و ملانزی نیز کشف شد. بهنظر میرسد تا ۵ درصد از ژنهای این مردمان به دنیسوواها میرسد که نشانهای از گستردگی جغرافیایی این انسانتباران است.
از آن زمان، جستوجوی فسیلهای دنیسووایی هم در میدانهای کاوش و هم در آرشیوهای موزهها آغاز شد. چند فسیل تأییدشده، از جمله نمونههایی مانند فک پایینی کشفشده در غار بایشیا در فلات تبت و استخوان فکی از کانال پنگهو در سواحل تایوان شناسایی شدند، اما بیشتر این فسیلها ناقص بودند و اطلاعات چندانی دربارهی ظاهر دنیسوواها ارائه نمیدادند.
