چرا شناخت بشر از فضا بیشتر از اعماق اقیانوس‌های زمین است؟

• نقشه‌های ماه، مریخ و زهره وضوح بسیار بالاتری نسبت به بستر اقیانوس‌ها دارند؛ برای مثال، وضوح نقشه مریخ به ۵ متر و نقشه ماه به ۲٫۵ میلیونیم رسیده، اما حدود سه‌چهارم (۳۰۰ میلیون کیلومتر مربع) از بستر اقیانوس‌های زمین همچنان نقشه‌برداری نشده است.
• ابزارهای فضایی با چرخش مداوم و تصویربرداری نوری/راداری به راحتی داده جمع‌آوری می‌کنند، اما نفوذناپذیری آب باعث شده نقشه‌برداری اقیانوس نیازمند سونار و شناور باشد؛ با‌این‌حال، استفاده از ماهواره در سواحل، هزینه نقشه‌برداری را تا ۱۰ برابر (۲ دلار به ازای هر کیلومتر مربع) کاهش داده است.
• پروژه‌ها و راهکارهایی برای آینده مطرح شده‌اند: هدف پروژه‌ی Seabed 2030 دستیابی به وضوح ۱۰۰ متری برای تمام اقیانوس‌ها تا سال ۲۰۳۰ است. همچنین طراحی شناورهای نیمه‌خودکار مجهز به سونارهای قدرتمند (مانند Kongsberg EM124) امکان نقشه‌برداری روزانه از هزاران کیلومتر مربع را با حداقل نیروی انسانی فراهم می‌کند.
• در مجموع، میزان مشاهدات مستقیم از ژرف‌دریا ناچیز است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد انسان هرگز ۹۹٫۹۹۹ درصد از اعماق زیر ۲۰۰ متر اقیانوس‌ها را مشاهده نکرده است؛ کل پوشش تصویری انسان از اعماق دریا تنها بین ۲٬۱۳۰ تا ۳٬۸۲۳ کیلومتر مربع برآورد می‌شود.

آسمان و دریا اغلب در تقابل با یکدیگر دیده می‌شوند. هر دو پهنه‌ای آبی‌رنگ، نماد کاوش و ماجراجویی در ورای افق و دنیایی کاملا بیگانه‌اند. این دو قلمرو رازآلود و خطرناک، مرزهای توانمندی جسمانی انسان را به چالش می‌کشند و در برخی نقاط، تنها با کمک ربات‌ها می‌توان آن‌ها را کاوش کرد. با وجود شباهت‌ها، دوگانگی فرهنگی میان این دو شکل گرفته است. بارها گفته می‌شود دانش ما از سطح ماه یا مریخ، بیشتر از آگاهی ما از اعماق اقیانوس‌های زمین است.

اگرچه نقشه‌ی برخی اجرام آسمانی جزئیات بیشتری از نقشه‌های بستر دریاها دارد، مقایسه‌ی این دو چندان ساده نیست. در نهایت، تصمیم برای کاوش هر قلمرو بیش از آن‌که به اشتیاق انسان وابسته باشد، به فناوری و بودجه بستگی دارد.