چرا برخی افراد باور دارند که در ماتریکس زندگی می‌کنیم؟

بر اساس برخی شواهد ما در واقعیت حقیقی زندگی می‌کنیم. گروهی از پژوهشگرها ثابت کردند که برخی مسئله‌های مکانیک کوانتوم را نمی‌توان در کامپیوتر شبیه‌سازی کرد. آن‌ها تلاش کردند اثر گرمایی هال را شبیه‌سازی کنند که در آن سامانه در معرض میدان‌های مغناطیسی شدید قرار می‌گیرد.

بر اساس یافته‌ها برای شبیه‌سازی چند صد الکترون به تعداد بیشتری اتم نسبت به تعداد مفروض در جهان قابل مشاهده نیاز است. البته حامیان نظریه‌ی شبیه‌سازی می‌توانند ادعا کنند که جهان مافوق ما دارای توان رایانشی بیشتری است یا اینکه اغلب اوقات کوانتوم شبیه‌سازی نمی‌شود. شاید برای این دسته افراد، نبود شواهد مبنی بر وجود واقعیت پایه کافی باشد زیرا همیشه شبیه‌ساز ترفند هوشمندانه‌ای برای فریبمان دارد.

افرادی در تلاش هستند فرضیه‌ی شبیه‌سازی را آزمایش کنند. برای مثال گروهی در سال ۲۰۱۷، نوع تست شیار دوتایی را برای یافتن حقیقت پایه ترتیب دادند یا دانشمند کامپیوتری دیگر حتی یک گام فراتر رفت و روش‌هایی را برای فرار انسان ارائه داد.

واضح‌ترین روش این است که کامپیوتر را با ارائه‌ی تناقضی که نمی‌تواند درک کند، خراب کنیم. این کار درست مانند این است که پدربزرگ خود را در گذشته بکشیم. البته‌ی لازمه‌ی این کار سفر در زمان است که فعلا قصد انجامش را نداریم. روش دیگر می‌تواند خراب کردن کامپیوتر با مصرف بی‌رویه‌ی منابع باشد یا به عبارتی شبیه‌سازی‌هایی را اجرا کنیم که هر کدام شبیه‌سازی‌های خود را می‌سازند تا اینکه سیستم کلی دچار فروپاشی شود.

از آنجا که در شرایط فعلی از توانایی لازم برای نوشتن یا خواندن کد منبع شبیه‌سازی محروم هستیم و نمی‌دانیم تلاش‌هایمان در حملات مهندسی اجتماعی تأثیری خواهند داشت، بهترین حدس می‌تواند این باشد که ساختار جهان را در کوچک‌ترین مقیاس ممکن به این امید بررسی کنیم که بتوانیم آثار قابل استخراج را کشف کنیم.

ناهنجاری‌ها به صورت مستقل یا ترکیبی از آن‌ها توسط دانشمندان باهوش استخراج می‌شوند تا حداقل از نظر تئوری، شبیه‌سازی را بررسی کنند و سپس آزمایش‌هایی مثل دستکاری گذشته یا آزمایش گربه‌ی شرودینگر را انجام دهند. اگر روزی بفهمیم که در شبیه‌سازی زندگی می‌کنیم، بهتر است ساکت باشیم چرا که ممکن است خلق‌کننده‌ها ما را ساکت کنند.