وقتی وحشت خاموش می‌شود؛ داستان افرادی که ترس را تجربه نمی‌کنند

خلاصه مقاله:

• آسیب یا فقدان آمیگدال می‌تواند تجربه ترس را به‌طور کامل از بین ببرد، حتی در مواجهه با خطرهای شدید و موقعیت‌های تهدیدآمیز.
• با این حال، برخی ترس‌ها مانند واکنش به تهدیدهای درونی یا افزایش دی‌اکسید کربن در خون بدون آمیگدال هم ایجاد می‌شوند و واکنش‌های شدید به همراه دارند.
• آمیگدال نقش کلیدی در پردازش تهدیدهای محیطی و هدایت بدن برای واکنش جنگ یا گریز ایفا می‌کند.
• فقدان ترس باعث می‌شود فرد نتواند خطرها را به‌درستی تشخیص دهد و در روابط اجتماعی نیز فاصله ایمن را رعایت نکند.
• یافته‌ها نشان می‌دهند ترس در طول تکامل برای بقا حیاتی بوده، اما در زندگی مدرن ممکن است بیش از حد و مضر باشد.

تصور کنید از هواپیما بپرید و هیچ ترس یا هیجانی احساس نکنید؛ نه افزایش آدرنالین و نه تند شدن ضربان قلب.

این تجربه جوردی چرنیک، مرد بریتانیایی است که برای کاهش اضطراب ناشی از سندرم کوشینگ، غدد فوق کلیوی خود را جراحی کرده بود. سندرم کوشینگ بیماری نادری است که در آن غدد فوق کلیوی بیش از حد کورتیزول، هورمون استرس، تولید می‌کنند.

درمان چرنیک بیش‌ازحد موفقیت‌آمیز بود؛ به گونه‌ای که دیگر اضطراب را تجربه نمی‌کرد، اما مشکل غیرمنتظره‌ای پیش آمد. وقتی او در سال ۲۰۱۲ در سفری به دیزنی‌لند، سوار ترن هوایی شد، متوجه شد هیچ ترسی احساس نمی‌کند. بعد از آن هم بدون کوچک‌ترین تغییر در ضربان قلبش، چتربازی کرد، با زیپ‌لاین از روی پل نیوکاسل گذشت و از برج شارد لندن پایین آمد.

تجربه جوردی چرنیک نادر است، اما بی‌سابقه نیست. این وضعیت ممکن است برای کسانی آشنا باشد که با بیماری اورباخ-ویته (که به نام لیپوئید پروتئینوزیس هم شناخته می‌شود) زندگی می‌کنند. بیماری اورباخ-ویته بیماری ژنتیکی بسیار نادری است که تاکنون تنها حدود ۴۰۰ مورد ابتلا در سراسر جهان گزارش شده است.

یکی از بیماران مشهور مبتلا به بیماری اورباخ-ویته که با نام اس‌ام شناخته می‌شود، از اواسط دهه ۱۹۸۰ موضوع مطالعات علمی در دانشگاه آیووا در ایالات متحده بوده است. اوایل دهه ۲۰۰۰، جاستین فاینشتاین، زمانی که دانشجوی تحصیلات تکمیلی بود، به این تیم پیوست و شروع به پیدا کردن راه‌هایی برای ترساندن اس‌ام کرد.

فاینشتاین می‌گوید: «هر فیلم ترسناک موجودی را که می‌توانستیم پیدا کنیم، به او نشان دادیم.» او اکنون درمان کاهش تحریک محیطی با شناور شدن (Floatation-REST) را برای درمان درد، استرس، اضطراب و شرایط مرتبط ترویج می‌دهد.

درمان کاهش تحریک محیطی با شناور شدن روشی غیر دارویی است که در آن فرد در مخزن پر از آب شور و هم‌دما با بدن، در محیطی تاریک و ساکت شناور می‌شود تا ورودی‌های حسی به حداقل برسد. این شرایط باعث آرامش عمیق می‌شود و پژوهش‌ها نشان داده‌اند که می‌تواند به کاهش اضطراب، استرس، درد مزمن و بهبود خواب کمک کند. گرچه، این روش برای همه مناسب نیست و برای تأیید کامل اثرات و ایمنی بلندمدت آن به مطالعات گسترده‌تری نیاز است.