نوزادان پیش از آنکه زبان باز کنند، از توانایی همدلی برخوردارند

در مطالعه‌ای جدید، زمانی که بزرگسالان وانمود به دردکشیدن کردند، کودکانی که تنها ۹ ماه سن داشتند، آن‌ها را دلداری دادند. این یافته، سن بروز همدلی در انسان را به زمان زودتری از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد، عقب می‌برد.

کودکان بین ۹ تا ۱۸ ماه، حتی از فرهنگ‌های مختلف، توانایی درک درد دیگران و ابراز همدلی را دارند؛ نشانه‌ای که می‌گوید همدلی از همان ماه‌های نخست زندگی در انسان شکل می‌گیرد. کارلو وردن، از مؤسسه‌ی لایب‌نیتس پژوهش و اطلاعات آموزشی در آلمان به نیوساینتیست می‌گوید:

اگر من نتوانم احساسات شما را درک کنم، نه می‌توانم با شما ارتباط برقرار کنم و نه پاسخی به احساساتتان بدهم؛ پس همدلی مهارتی حیاتی ا‌ست. بااین‌حال، ما تنها از چگونگی رشد این مهارت در بخش کوچکی از جهان آگاهی داریم.

تا‌کنون، بیشتر پژوهش‌ها درباره‌ی رشد همدلی در کودکان، تنها در جوامع محدودی از جهان انجام شده‌اند؛ بنابراین درک ما از چگونگی شکل‌گیری این توانایی، هنوز به فرهنگ‌ها و مناطق خاصی محدود است.

وردن انتظار داشت که در چهره‌ی تمام کودکان واکنش نمایان شود؛ زیرا می‌دانیم که نوزادان در ۹ ماهگی نسبت به احساسات حساس هستند. اما او می‌گوید نکته‌ی غیرمنتظره و شگفت‌انگیز، این بود که حدود ۹ درصد از نوزادان ۹ ماهه‌ی بریتانیایی و تقریباً ۱۵ درصد از نوزادان اوگاندایی، مادرانشان را برای تسلی‌دادن نوازش کردند یا در آغوش گرفتند.

یافته‌ها‌ی مطالعه نشان می‌دهد که همدلی، زودتر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد، آغاز می‌شود. در پژوهش‌های پیشین، باور بر این بود که نشانه‌های آشکار همدلی، مانند ناراحت‌شدن هنگام دیدن ناراحتی دیگران، تا حدود ۱۲ ماهگی ظاهر نمی‌شود. این رفتارها به‌مرور با افزایش سن کودک منظم‌تر می‌شوند و در سن ۱۹ ماهگی، کودکان با تلاش برای آرام‌کردن دیگران، به ناراحتی‌شان واکنش نشان می‌دهند.

وردن و همکارانش همچنین دریافتند که با افزایش سن کودکان، میزان همدلی نیز افزایش می‌یابد. تعداد کودکانی که در ۱۸ ماهگی مادران خود را دلداری دادند در مقایسه با نوزادان ۹ ماهه، بیش از دو برابر بود. وردن می‌گوید: «می‌توان گفت که پایه‌های همدلی در سنین بسیار پایین وجود دارد، اما مدتی طول می‌کشد تا این اجزا کنار هم قرار بگیرند و برخی مهارت‌های مرتبط نیز باید قبل از آن رشد پیدا کنند.»

وردن همچنین توضیح می‌دهد که همدلی، نوعی سازوکار تکاملی بسیار کهن است؛ درنتیجه، او از اینکه کودکان بریتانیایی و اوگاندایی در سن مشابه، با وجود تفاوت‌های فرهنگی در شیوه‌ی تربیت، رفتارهای همدلانه نشان دادند، شگفت‌زده نشد. پژوهش‌های دیگر نشان داده‌اند که در اوگاندا، والدین بیش‌تر بر اطاعت و احترام به دیگران تأکید دارند، در حالی که در بریتانیا، استقلال فردی و ابراز احساسات اهمیت بیشتری دارد.

بیشتر پژوهش‌ها در زمینه‌ی رشد همدلی بر کودکان اروپا و آمریکای شمالی تمرکز دارند و اطلاعات اندکی درباره کودکان سایر نقاط جهان وجود دارد. وردن می‌گوید: «اگر فقط به درصد بسیار کوچکی از جهان نگاه کنیم که در واقع نماینده‌ی جمعیت جهانی نیست، آنگاه اصلاً شناخت درستی از رفتار شناختی و رفتار انسانی به دست نمی‌آوریم.»

داده‌ها حاکی از تفاوت‌های ظریف میان دو گروه مورد مطالعه‌ی وردن هستند. برای مثال، نوزادان بریتانیایی بیشتر تمایل داشتند که پیش از ابراز کلامی درد توسط بزرگسال، به‌طور خودانگیخته دلداری دهند؛ در حالی که نوزادان اوگاندایی معمولاً پس از شنیدن نشانه‌ی صوتی (مانند گفتن «آخ») واکنش نشان می‌دادند و به تسلی‌دادن می‌پرداختند.

دانفیلد می‌گوید چنین یافته‌هایی در بلندمدت اهمیت خواهند داشت، چرا که نشان می‌دهند همدلی، این گرایش انسانی برای مراقبت از یکدیگر، چگونه رشد می‌کند.