به گزارش بیکینگ، میکویان میگ ۲۹ که ناتو آن را با نام فالکروم می‌شناخت در دوران جنگ سرد به عنوان رقیبی برای F-16 نیروی هوایی آمریکا محسوب می‌شد. به لطف سنسورهای پیشرفته‌ای همچون رادار داپلر، سنسورهای ردیابی مادون‌قرمز و… خلبان‌های میگ ۲۹ می‌توانستند با اهدافی که در ارتفاع پایین‌تری بودند درگیر شوند. این جت شوروی از سیستم هدف‌یابی روی کلاه خلبان سود می‌برد و به همین خاطر نیازی به هدایت مستقیم جنگنده به سمت جت‌های دشمن نبود. به لطف نسبت خوب نیرو به وزن و چابکی بالا، میگ ۲۹ تقریباً در درگیری‌های یک‌به‌یک در دید با چشمان غیرمسلح غیر قابل شکست بود. همین توانایی‌ها باعث شد میگ ۲۹ توجه کشورهای دیگر را نیز به خود جلب کند. این جنگنده چندمنظوره از سلاح ۳۰ میلی‌متری GSh-301 سود برده و امکان حمل شش موشک هوا به هوا و بمب‌ها و راکت‌های مختلف را دارد و می‌تواند به سرعت ماخ ۲.۳ دست یابد.
حال نوبت به بررسی سوخو ۲۷ دو موتوره می‌رسد، جنگنده‌ای که ناتو آن را با نام فلنکر می‌شناسد. سوخو ۲۷ فقط و فقط با یک هدف یعنی بهتر بودن در مقایسه با F-15 ایگل آمریکا تولید شد. مسئول طراحی این پروژه میخائیل سیمونوف بوده و او از نتیجه نهایی راضی نبود و به همین خاطر فرایند تولید را متوقف نمود و شروع به طراحی جنگنده از نو کرد. گفته می‌شود سیمونوف جمله معروفی داشت به این مضمون که ما فقط لاستیک‌ها و صندلی خلبان را نگه می‌داریم. نتیجه این تغییرات تولید سوخو ۲۷ P بود که نسخه رهگیر از جنگنده موردبحث به شمار می‌رفت. همچنین سوخو ۲۷ S نیز می‌تواند به سلاح‌های هوا به زمین مجهز شود.
سوخو ۲۷ پیشرفته‌ترین جنگنده امروز نیست اما هم روسیه و هم اوکراین از آن استفاده می‌کنند. اوکراین تغییراتی در سوخو ۲۷ های خود اعمال کرده و آن‌ها را با نام سوخو ۲۷ M1 تولید نموده است. این جنگنده‌ها دارای سیستم‌های ناوبری بهتر و رادارهایی با برد بیشتر هستند. جنگنده سوخو ۲۷ به سلاح ۳۰ میلی‌متری مجهز بوده و می‌تواند موشک‌های هدایت‌شونده و هوا به هوا را حمل کند. امکان تجهیز آن به بمب‌های مرسوم و خوشه‌ای و همچنین راکت‌های هوا به زمین نیز وجود دارد. دو پیشرانه ساترن AL-31F این هواپیما توانایی تولید نیروی رانش حدود ۱۲۳ هزار نیوتونی را دارند که نتیجه آن دستیابی به حداکثر سرعت ماخ ۲.۳۵ و شعاع پروازی ۳۵۳۰ کیلومتری خواهد بود.
در این گزارش بیشتر درباره این دو جنگنده قدرتمند بخوانید.
۵۸۵۸
