مگس‌ها چگونه دنیا را می‌بینند؟

یاکوب فون اوکسکول، زیست‌شناس آلمانی بالتیک که بسیار جلوتر از زمان خود می‌اندیشید، شیفته‌ی ایده‌ی زندگی حیوانات در جهان‌های ادراکی منحصربه‌فردی بود که هیچ شباهتی به دنیای ما انسان‌ها ندارند. او در سال ۱۹۳۴، روشی را مطرح کرد که طی آن با تاب‌دادن یک نخود آغشته به ماده‌ای چسبنده بر سر نخ، مگس‌ها را شکار می‌کرد. مگس‌های نر این نخود در حال تاب‌خوردن را به‌عنوان جفت احتمالی تصور می‌کردند و به سمت آن شیرجه می‌زدند و گرفتار می‌شدند. در جهان ادراکی یک مگس، آن نخود متحرک فرصتی برای جفت‌گیری به نظر می‌آمد.

جهان ادراکی مگس به‌طور دقیق برای ما شناخته‌شده نیست، اما واضح است که تفاوتی چشمگیر با دنیای انسان دارد. شناخت این جهان تنها به کنجکاوی ما پاسخ نمی‌دهد، بلکه می‌تواند در حفاظت از سلامت انسان‌ها در برابر بیماری‌ها نیز نقشی حیاتی ایفا کند.

چشم انسان تنها یک عدسی دارد، درحالی‌که چشم‌های اصلی مگس‌ها مرکب‌اند و از صدها تا هزاران عدسی کوچک ساخته شده‌اند. چشم مگس میوه حدود ۷۰۰ عدسی و چشم مگس لاشه نزدیک به ۵ هزار عدسی دارد. هر یک از این عدسی‌ها بخشی از واحدی بینایی به نام «اوماتیدیوم» یا ریزچشمک است که هشت سلول گیرنده‌ی نوری حساس به نور را در خود جای می‌دهد.

تولید اطلاعات مربوط به شکل و الگو، زمانی رخ می‌دهد که دستگاه بینایی مگس پیکسل‌های مجاور را با یکدیگر مقایسه کند. آرایش عدسی‌ها در چشم مرکب، حداقل اندازه‌ی یک پیکسل را تعیین می‌کند و در نتیجه، توانایی مگس در تشخیص جزئیات فضایی محدود می‌شود.