ملاقات با هالی در سال ۲۰۶۰؛ ایده پرتاب فضاپیما برای تعقیب معروف‌ترین دنباله‌دار تاریخ

پژوهشگران در مطالعه‌ای تازه این ایده را مطرح کرده‌اند که بشر می‌تواند در نزدیک‌ترین گذر بعدی دنباله‌دار هالی از کنار خورشید، خود را به آن برساند. این کار به‌طرز شگفت‌انگیز دشوار است، اما می‌تواند کاملاً ارزشش را داشته باشد.

دنباله‌دار هالی در واقع جرم بسیار دشواری برای مطالعه از فاصله نزدیک است و ما این موضوع را به‌خوبی می‌دانیم؛ چرا که پیش‌تر تلاش‌هایی در این زمینه انجام داده‌ایم که موفقیت‌هایی محدود به همراه داشته‌اند. هالی در مداری پس‌رونده حرکت می‌کند؛ یعنی جهت حرکتش نسبت به سیاره‌های منظومه شمسی برعکس است. به همین دلیل، سفر به سمت آن به انرژی بسیار زیادی نیاز دارد، به‌ویژه اگر بخواهیم مشاهدات قابل‌توجهی از خود دنباله‌دار و هسته آن انجام دهیم.

در سال ۱۹۸۶، با وجود این دشواری‌ها، چندین فضاپیما را برای مطالعه هالی در زمان نزدیک‌شدنش به خورشید فرستادیم. هرچند توانستیم نگاهی به دنباله‌دار بیندازیم، این کار در حالی انجام شد که فضاپیماها با سرعت نسبی ۷۰ تا ۸۰ کیلومتر بر ثانیه به سمت هالی حرکت می‌کردند و با همین سرعت از کنار آن گذشتند.

پژوهشگران در مقاله خود توضیح می‌دهند: «تنها یک نیم‌کره از هسته‌ی دنباله‌دار تصویربرداری شد و وضعیت چرخش آن با دقت کافی اندازه‌گیری نشد.» آن‌ها می‌افزایند: «دانشمندان گمان می‌کنند هسته هالی یک دوتایی تماسی (دو جرم مجزا که با هم تماس دارند) است، اما تنها مجموعه‌ای گسترده از تصاویر با وضوح بالا که تمام جرم را پوشش دهد، می‌تواند این فرضیه را تأیید کند.»

پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که اگر بخواهیم به این پرسش و پرسش‌های دیگر، مانند میزان از دست‌دادن جرم دنباله‌دار هنگام نزدیک‌شدن به خورشید یا ترکیب سطح آن پاسخ دهیم، باید بار دیگر خودمان را به هالی برسانیم؛ اما این بار با سرعت نسبی بسیار کمتر و در فاصله‌ای فراتر از مدار مریخ.