مشتری، پادشاه سیاره‌های منظومه شمسی در جوانی غولی بسیار بزرگ‌تر بود

سیاره مشتری، غول بزرگی که امروز می‌شناسیم مدت‌ها قبل از آنکه به ‌اندازه کنونی‌اش برسد، بسیار بزرگ‌تر بوده و میدان مغناطیسی قوی‌تری داشته است. این یافته حاصل پژوهشی جدید است که با نگاه به گذشته سعی کرده بزرگ‌ترین سیاره منظومه شمسی را در سال‌های ابتدایی شکل‌گیری‌اش بازسازی کند.

براساس محاسبات جدید، تنها ۳٫۸ میلیون سال پس از تشکیل نخستین اجسام جامد در منظومه شمسی، مشتری دو برابر اندازه‌ی کنونی‌اش بوده و قدرت میدان مغناطیسی‌اش دست‌کم به ۵۰ برابر حد فعلی آن می‌رسیده است.

کنستانتین باتیگین، استاد علوم سیاره‌ای در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) و نویسنده اصلی پژوهش در بیانیه‌ای گفت: «یافته‌های ما شرایط دقیقی را مشخص می‌کند که مدل‌های آینده باید با آن‌ها تطبیق داشته باشند و محدودیت‌های دقیقی بر زمان و نحوه‌ی شکل‌گیری مشتری اعمال می‌کند. این یافته ما را یک گام به درک چگونگی شکل‌گیری نه‌تنها مشتری، بلکه کل منظومه شمسی نزدیک‌تر می‌کند.»

باتیگین و تیمش برای کشف شرایط سیاره‌ای مشتری در گذشته‌های دور، تا حد زیادی از فرضیه‌های رایج مدل‌های شکل‌گیری سیاره‌ها مانند سرعت جذب گازهای نخستین توسط سیاره‌های جوان، چشم‌پوشی کردند. در عوض تمرکز آن‌ها به دو قمر کمتر شناخته‌شده‌ی مشتری، به نام‌های آمالتیا و تبه معطوف شد.