شاید عجیب به نظر برسد، اما کفش‌های پاشنه‌بلند که امروزه یکی از نمادهای زنانگی در دنیای مد محسوب می‌شوند، در اصل برای مردان طراحی شده بودند؛ آن هم مردانی که سوار بر اسب می‌شدند!
الیزابت سملهاک، مدیر ارشد موزه کفش باتا در تورنتو، معتقد است کفش‌های پاشنه‌دار نخستین بار در آسیای غربی و برای سوارکاران ابداع شدند. پاشنه این کفش‌ها کمک می‌کرد تا پای سوارکار در رکاب اسب ثابت بماند و از سر خوردن آن جلوگیری شود.
سملهاک می‌گوید شواهد استفاده از کفش‌های پاشنه‌دار در اسب‌سواری را دست‌کم تا قرن دهم میلادی در ایران می‌توان دنبال کرد؛ هرچند احتمال می‌دهد قدمت این کفش‌ها به دوره‌های بسیار قدیمی‌تری بازگردد.
در قرن هفدهم میلادی، این کفش‌ها از دنیای سوارکاری به اروپا راه یافتند و به‌تدریج وارد قلمرو مد شدند. جالب‌تر اینکه در آن دوران، پاشنه‌بلند همچنان نمادی از مردانگی، جایگاه اجتماعی و قدرت بود و تنها بعدها به یکی از شاخص‌ترین عناصر پوشش زنانه تبدیل شد.
برای مطالعه ادامه این مقاله و آشنایی با سیر تحول تاریخی کفش‌های پاشنه‌بلند، اینجا کلیک کنید.
۲۲۷۲۲۷
